
Η διαρκής πάλη με τον εαυτό μας και τους άλλους, με τα σκοτεινά, τα ανεξιχνίαστα κομμάτια της ψυχής και του νου, με το θυμό, με το ηφαίστειο που κοχλάζει κάθε στιγμή μέσα μας. Η αναζήτηση της ταυτότητας μέσα απ’ το δικαίωμα της διαφοράς. Η συντροφικότητα και η επιθυμία για απελευθέρωση από τα στερεότυπα και τις αναπαραστάσεις τους στην καθημερινή ζωή και τις ανθρώπινες σχέσεις.
Ένα παιχνίδι σύγκρουσης που καλεί τον θεατή να βγεί απ’την βολική θέση του απλού παρατηρητή και να δοκιμάσει τα όρια και τις αντοχές του. Και περνά ξαφνικά απ’ το νου σα φωτιά που ξεπηδάει απ’ το κορμί, όλο εκείνο το ποτάμι που πίναμε, που μας έπινε, μας έσερνε, μας σκότωνε, μας εξουσίαζε. Κάτι τεντώνεται στο νου μου. Κάτι άγριο σαν τρέλα και σαν αγάπη, οργιάζει στην ψυχή μου. Τα μάτια μου βλέπουν βαθιά, πολύ βαθιά….. Κι είναι όλα τα χρυσάνθεμα της ψυχής μου μεγάλα.