Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας (Ιταλία). Υποψήφιο για αυθεντικό σενάριο.

Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα ξενόγλωσσης ταινίας.

Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Καννών. Μέγα βραβείο επιτροπής και βραβείο FIPRESCI.

Βραβείο καλύτερης ταινίας και πρώτου αντρικού ρόλου (Gian Maria Volonte) στα David di Donatello.

Θεωρείται μία από τις κορυφαίες ταινίες του ιταλικού κινηματογράφου, και μία από τις επιδραστικότερες εκτός οθόνης για την Ιταλία. Το φιλμ έγινε αντικείμενο πολιτικής συζήτησης, σε μια περίοδο έντονων πολιτικών αλλαγών και αναταραχών στην Ιταλία, παρά το γεγονός ότι ξεκινούσε με τη φράση «Οποιαδήποτε αναφορά σε πρόσωπα ή γεγονότα είναι εντελώς συμπτωματική». Η μορφή δε του Δόκτωρα παραλληλίστηκε με τον Luigi Calabresi, ο οποίος κατηγορήθηκε από εξωκοινοβουλευτικούς κύκλους για πολιτική δολοφονία.

Η ταινία ανοίγει την Τριλογία της Νεύρωσης, που ο Elio Petri τη συνέχισε με τα Η Εργατική Τάξη Πάει στον Παράδεισο (1971) και Στον Ανεμοστρόβιλο της Διαφθοράς (1973). Και οι τρεις ταινίες αγγίζουν πολιτικές πτυχές της ιταλικής κοινωνίας της εποχής.