37 χρόνια μετά την πρώτη παρουσίασή του στην Ελλάδα, στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού τον Σεπτέμβριο του 1988 από το Tanztheater Wuppertal, το «Kontakthof» ανεβαίνει στο Εθνικό Θέατρο με 22 ξεχωριστούς Έλληνες ερμηνευτές και ερμηνεύτριες, 21 έως 55 ετών, που επιλέχθηκαν ειδικά για αυτή την παραγωγή.

Η ίδια η Pina Bausch είχε περιγράψει το Kontakthof ως έναν τόπο όπου συναντιούνται άνθρωποι που αποζητούν επαφή — να φανερώσεις τον εαυτό σου, να τον αρνηθείς. Με φόβους. Επιθυμία. Απογοητεύσεις. Απελπισία. Πρώτες εμπειρίες. Πρώτες απόπειρες. Τρυφερότητα και ό,τι προκύπτει απ' αυτή — αυτό ήταν σημαντικό θέμα στο έργο, μια παράσταση για τις ανθρώπινες επιθυμίες, τις ανασφάλειες, τον πόθο για οικειότητα και αγάπη, όπως και για τον φόβο της απόρριψης που συνοδεύει κάθε αναζήτηση επαφής.

Το Kontakthof, σε σκηνοθεσία και χορογραφία της Pina Bausch, ανεβαίνει σε σύμπραξη με το Pina Bausch Foundation. Είχε την παγκόσμια πρεμιέρα του στις 9 Δεκεμβρίου 1978 στο Opernhaus Wuppertal, με σκηνικά και κοστούμια του Rolf Borzik, σε συνεργασία με τους Marion Cito και Hans Pop, και μουσική από Charlie Chaplin, Anton Karas, Juan Llossas, Nino Rota, Jean Sibelius κ.ά. Στην αρχική διανομή συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, οι Josephine Ann Endicott, Jan Minarik και Meryl Tankard, ενώ δραματολόγος της παράστασης είναι η Έρι Κύργια.

Για την παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου, καλλιτεχνική διεύθυνση έχουν οι Josephine Ann Endicott και Δάφνις Κόκκινος, ενώ οι μεταφράσεις των κειμένων της παράστασης στα ελληνικά είναι του Γιώργου Δεπάστα. Την προσαρμογή σκηνικού, κοστουμιών και φωτισμών για τη νέα παραγωγή επιμελήθηκαν οι Gerburg Stoffel, Petra Leidner και Roger Irman, με τη διεύθυνση δοκιμών να έχουν οι Scott Jennings και Anne Martin. Πνευματικά δικαιώματα παράστασης: Verlag der Autoren, Frankfurt am Main, εκπροσωπώντας το Pina Bausch Foundation, Wuppertal.

Το Kontakthof κάνει πρεμιέρα στην Κεντρική Σκηνή του Κτηρίου Τσίλλερ στις 9 Οκτωβρίου, μία από τις τρεις παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου που επιστρέφουν το φθινόπωρο για δεύτερη χρονιά, μαζί με την «Ιεροτελεστία» και τον «Βυσσινόκηπο» — τρεις ξεχωριστές παραγωγές, με διαφορετικούς σκηνικούς κόσμους και διακριτές θεατρικές γλώσσες, που φωτίζουν τις αντιφάσεις, τις σχέσεις, τις απώλειες και τις διαρκείς αναζητήσεις της ανθρώπινης ύπαρξης.