'Ο φυλακισμένος αρχηγός μιας μεγάλης σύγχρονης συμμορίας, ο Νίκος ο Γαμψός, με τον σωματοφύλακά του, Σάκη Λεβέκουρα, φροντίζουνε να πάρουν μετάταξη σε μια άλλη φυλακή για να μπορέσουνε από εκεί να αποδράσουν με ένα Σούπερ Πούμα από την ταράτσα. Στη νέα φυλακή συναντούν μερικούς λογοτεχνικούς ήρωες του Τσιφόρου, από Τα παιδιά της πιάτσας, που εκτίουν εκεί την ποινή τους. Και γίνεται κομφούζιο.

Σημείωμα του Συγγραφέα

Η διαχρονική αξία και μοναδικότητα του Νίκου Τσιφόρου στα Παιδιά της πιάτσας και όχι μόνον, βρίσκεται στο ότι δημιούργησε ένα δικό του λογοτεχνικό σύμπαν, με ξεχωριστό, απολαυστικό, δικό του γλωσσικό ιδίωμα, και ήρωες τους καταφρονεμένους του υποκόσμου, τους οποίους δεν αντιμετωπίζει κριτικά ή ηθικολογικά, αλλά με συγκατάβαση και τρυφερότητα, υπολογίζοντας, βέβαια, την προσωπική ευθύνη, αλλά κυρίως τις Συμπληγάδες της συγκυρίας και της εποχής που τους έριξαν εκεί, σχεδόν αναπόφευκτα.

Δεν είχα την αλαζονεία να αναμετρηθώ με τούτο το σύμπαν, παρά θέλησα, κυρίως, να εμπνευστώ από αυτό, δημιουργώντας μερικούς σύγχρονους ήρωες, που τους εμπλέκω με εκείνους του Τσιφόρου μέσα στον ίδιο χώρο, μια φυλακή. Οι νέοι με τις παλιές καραβάνες κι ο καθείς με τη δική του γλώσσα και ιστορία, αλλά πάντα μέσα στο ίδιο κράτος και σε συγγενείς συγκυρίες, όπου λάμπει μεγαλοπρεπώς η διαφθορά, η λωποδυσία, το πάθος για κατορθώματα και λίγη δόξα, αρχηγία κι επιρροή – οι μεν με τους κώδικες του υποκόσμου, οι δε με την παρασημαντική της έξω λαμογιάς.
Μια αυθαίρετη, βέβαια, θεατρική συνομιλία με το συγκεκριμένο έργο του Τσιφόρου, μέσα από την οποία και τη διαπλοκή των εποχών και των ηρώων, τα διαφορετικά ιδιώματα αλλά την ίδια ουσία, φωτίζεται λοξά η γενικευμένη διαφθορά του συστήματος, ο κυνισμός, η ιδιοτέλεια, η διαχρονικότητα της αμφίπλευρης απάτης. Ταυτόχρονα αναδεικνύεται η συντροφικότητα των φυλακισμένων, η αλληλεγγύη μεταξύ τους, με συγκατάβαση προς αυτούς τους φτωχοδιάβολους (όπως θα τό ’θελε κι ο Τσιφόρος), αλλά και τους βαρυποινίτες, που ζούνε το αβάσταχτο του εγκλεισμού, αλλά και το ανυπόφορο ενδεχόμενο μιας δύσκολης ελευθερίας, εντός ή εκτός της φυλακής, εντός ή εκτός της Τέχνης.

Γιώργος Σκαμπαρδώνης