Ένας πάμφτωχος Αφγανός, ο Νασίμ, βρίσκεται στο Ιράν με τη βαριά άρρωστη γυναίκα του στο νοσοκομείο. Αδυνατώντας να βρει επιπλέον χρήματα για τη θεραπεία της, κάνει κάποιες αποτυχημένες απόπειρες: δέχεται να οδηγήσει παράνομα ένα φορτηγό με μετανάστες και στη συνέχεια «κάνει» πως αυτοκτονεί, πέφτοντας κάτω από ένα φορτηγό. Κάποια στιγμή, ο Νασίμ κεντρίζει την προσοχή κάποιου, ο οποίος του προτείνει να συμμετάσχει σε έναν εφταήμερο αγώνα ποδηλασίας. Ο Νασίμ, παλιός πρωταθλητής στη χώρα του σε αντίστοιχους αγώνες αντοχής, δέχεται.
Κατά τη διάρκεια των εφτά αυτών ημερών, άνθρωποι κάθε είδους θα συμβάλουν, άλλοτε βοηθώντας κι άλλοτε δυσκολεύοντας τον Νασίμ, στην προσπάθειά του για τερματισμό. Το δυσκολότερο όμως γι’ αυτόν θα είναι να καταφέρει να παραμείνει ξύπνιος.
Ο Μαχμαλμπάφ, σκηνοθέτης, ποιητής, συγγραφέας, μοντέρ και παραγωγός, θεωρείται μαζί με τους Κιαροστάμι, Παναχί και Μαζιντί, μία από της σημαντικότερες φιγούρες του σύγχρονου ιρανικού σινεμά. Άλλωστε τους δένει ισχυρή φιλία.
Αρκετές φορές βλέπουμε συμμετοχή με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ενός εξ’ αυτών σε ταινία του άλλου. Ο Μαζιντί πρωταγωνιστεί στην πρώτη ταινία του Μαχμαλμπάφ Boycot (1985), ο Μαχμαλμπάφ υποδύεται τον εαυτό του στο Close-Up (1990) του Κιαροστάμι και ο Παναχί ήταν ο βοηθός του Κιαροστάμι στην ταινία Μέσα στους Ελαιώνες (1994). Η οσμωτική αυτή σχέση, καθόρισε το πρόσωπο του ιρανικού σινεμά, ίσως της σπουδαιότερης και αυθεντικότερης κινηματογραφικής παραγωγής των ημερών μας. Αυτοί οι τόσο σπουδαίοι δημιουργοί καταφέρνουν εδώ και χρόνια να αποτελούν το ζωντανό παράδειγμα ενός κινηματογράφου απελευθερωμένου από το ζυγό του παραγωγού, ατόφιο, ανθρώπινο, πραγματικό, δίνοντας ελπίδες σε νέους καλλιτέχνες που θέλουν να κάνουν σινεμά. Το συγκλονιστικό όμως με αυτούς τους δημιουργούς είναι ότι καταφέρνουν να γίνουν παγκόσμιοι μέσα από μια χώρα που τις περισσότερες φορές τους πολεμάει! Δεκάδες ταινιών έχουν απαγορευτεί και ο Μαχμαλμπάφ δήλωσε πρόσφατα ότι : «στο Ιράν δεν μπορεί κανείς πια να κάνει ταινίες. Προτιμώ να γυρίσω στο εξωτερικό, γιατί εάν δεχτώ τους περιορισμούς που μου επιβάλλει η χώρα μου, στο τέλος, η ταινία δεν θα είναι δική μου, αλλά του κράτους.
