Το “DNA” είναι ένα συνταρακτικό έργο που προσεγγίζει το θέμα των αγνοουμένων του 1974 με μια άλλη ματιά, με μια σκληρή αλλά ρεαλιστική τοποθέτηση του συγγραφέα πάνω στο θέμα, μετά την ανακάλυψη του DNA. «Τραγικά επίκαιρο, που υπενθυμίζει διαρκώς σε όλους μας, ότι οι πληγές που άνοιξαν το πραξικόπημα και η εισβολή, σ’ εκείνους που περιμένουν τον γυρισμό των αγαπημένων τους, δε θα κλείσουν ποτέ.»
Πληροφορίες
Δύο Κυπριακά θεατρικά έργα θα παρουσιαστούν στις 5- 6 Μαΐου και στις 8- 9 Μαΐου στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν (Υπόγειο), στα πλαίσια της εβδομάδας Κυπριακού θεατρικού έργου στην Αθήνα, που διοργανώνει το Κυπριακό Κέντρο Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου σε συνεργασία με το Ελληνικό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου.
Η εβδομάδα Κυπριακού θεατρικού έργου τελεί υπό την αιγίδα του Πρέσβη της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Ιωσήφ Ιωσήφ και στηρίζεται από τις Πολιτιστικές Υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου και το Σπίτι της Κύπρου.
Γράφει η Δέσποινα Μπεμπεδέλη για το έργο: “Χιλιάδες άνδρες, γυναίκες, βρέφη και νήπια τότε - περιμένουν να γυρίσει ο πατέρας να τον γνωρίσουν. Μετά τη συμφωνία, τάφοι εντοπίζονται και ανοίγονται και οι “αγνοούμενοι” αρχίζουν να “επιστρέφουν”. Με τη μέθοδο του DNA αναγνωρίζονται και τα νήπια του τότε – ενήλικες τώρα - και γονείς πια οι ίδιοι, συναντούν επιτέλους τον πατέρα. Μια γυναίκα που τότε ήταν 30 χρονών και ο γιος της βρέφος περιμένουν τον αγνοούμενο πατέρα. Τριανταπέντε χρόνια αναμονής, υπομονής, ελπίδας, αμφιβολίας, πόνου, σύγκρουσης αισθήματος και λογικής, αμέτρητων “γιατί” που παραμένουν ακόμη αναπάντητα.
Πώς μεγαλώνει ένα παιδί αγνοουμένου που γνωρίζει τον πατέρα του μόνο από φωτογραφίες και διηγήσεις της μητέρας του; Πώς διαμορφώνεται ο ψυχισμός τους; Πώς κυλούν οι μέρες σε ένα σπίτι αγνοούμενου, όπου όλα καθορίζονται από το στερεότυπο “όταν γυρίσει…” χωρίς να καθορίζεται το “πότε” και το “πώς”. Πώς θα γυρίσει; Πώς θα είναι όταν γυρίσει; Πώς θα δει εκείνος εμάς όταν γυρίσει; Και όταν κάποτε ο πολυπόθητος γυρισμός πραγματοποιηθεί αλλά δεν είναι όπως τον ονειρευτήκαμε; Όταν γυρίσει ο αγνοούμενός μας και δεν μπορούμε να τον υποδεχτούμε με μια μεγάλη αγκαλιά και να τον καλωσορίσουμε στο σπίτι μας αλλά… αλλού;.... Εκεί που μόνο να τον προσκυνήσουμε μπορούμε και να του δώσουμε και να λάβουμε τον τελευταίον ασπασμόν;”
