Ένας Ιταλός μετανάστης, ο Τονί, εργάζεται στα νταμάρια ενός χωριού της Προβηγκίας. Ζευγαρώνει με τη Μαρί, όμως ερωτεύεται τη σπανιόλα Ζοζεφά, η οποία φλερτάρει με πολλούς άντρες και παντρεύεται τον εργοδηγό του νταμαριού, τον Αλμπέρ. Η Ζοζεφά επιχειρεί να κλέψει τον Αλμπέρ στον ύπνο του, τελικά όμως τον σκοτώνει. Ο Τονί, που έχει εγκαταλείψει τη Μαρί, δηλώνει ότι αυτός σκότωσε τον Αλμπέρ, για να σώσει τη Ζοζεφά….
Από την αφήγηση ενός αληθινού εγκληματικού περιστατικού, που του έκανε ένας φίλος του αξιωματικός της αστυνομίας στη Μαρτίγκ της Προβηγκίας, ο Ρενουάρ έγραψε ένα «ωμό» σενάριο, ένα λαϊκό κοινωνικό δράμα και έπεισε τον παραγωγό του να το γυρίσει σε αληθινούς χώρους, με ημιερασιτέχνες, οι οποίοι ανήκαν στην ομάδα του Μαρσέλ Πανιόλ. Λιτοί διάλογοι, απλά γεγονότα απλών ανθρώπων, εξωτερικά γυρίσματα χωρίς φώτα, αδούλευτη φωτογραφία. Η ταινία είναι χρονογραφική αλλά η απελπισμένη κοινωνική προοπτική της έχει πρωτοφανή τόλμη για την εποχή και προλαμβάνει τον Ιταλικό Νεορεαλισμό κατά 7 – 8 χρόνια.
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ
Προλογίζει ο Γιάννης Μπακογιαννόπουλος
«ΖΑΝ ΡΕΝΟΥΑΡ, Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΓΑΛΛΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ»
Κανείς δεν αμφιβάλλει πια ότι ο είναι ένας από τους πέντε-έξι μεγαλύτερους δημιουργούς του κινηματογράφου. Όχι μόνο έπλασε νέους κόσμους και καινούριες μορφές, όχι μόνο διέσχισε σαν ογκόλιθος σχεδόν πενήντα χρόνια του γαλλικού (και του αμερικανικού) κινηματογράφου αλλά προσέφερε το εύρος και την πυκνότητα της κλασικής όσο και της πρωτοποριακής τέχνης, την ποιότητα του μυθιστορήματος, του θεάτρου και της ζωγραφικής και ιδιαίτερα τον παλμό, την αναπνοή, τον αυθορμητισμό της ζωής, τα πάθη και τα αισθήματα των ανθρώπων, τη λαμπρότητα και την πλαστικότητα του φωτός. Όλες μαζί τις ιδιότητες που συνεισέφερε ο κινηματογράφος στην τέχνη του 20ου αιώνα.
Η «Κινηματογραφική Λέσχη» παρουσιάζει ένα μικρό αφιέρωμα, χαρακτηριστικό όμως των διαφορετικών μορφών και της πολύπλευρης δημιουργικότητας του , αυτού του δευτερότοκου γιου του μεγάλου ζωγράφου Αυγούστου Ρενουάρ.
Το «Τονί» (1935) προηγείται του Ιταλικού Νεορεαλισμού κατά πολλά χρόνια. Ένα αληθινό γεγονός της χρονογραφίας, η ρατσιστική δολοφονία ενός Ιταλού μετανάστη, που κατηγορήθηκε άδικα για φόνο, γυρισμένο σε πραγματικούς χώρους του γαλλικού Νότου, με σχεδόν ερασιτέχνες, είναι πρωτοποριακή κοινωνική τέχνη. «Ο κανόνας του παιχνιδιού» (1939) επανέρχεται, σε όλες τις «σφυγμομετρήσεις», στις πρώτες-πρώτες θέσεις των αριστουργημάτων της 7ης Τέχνης. Τέλος το «Φρεντς Κανκάν» (1954) σημαδεύει όχι μόνο τη νοσταλγική επιστροφή του Ρενουάρ στην πατρίδα του και στην καλλιτεχνική της παράδοση αλλά και την κορυφαία σύνθεση της τελευταίας του περιόδου, όπου η ζωγραφική του ιμπρεσιονισμού ενώνεται με την ποιητική φαντασία και την εκρηκτική έκφραση της ζωής.
Διάρκεια: 82΄
Παραγωγή:Γαλλίας
Παίζουν: Σαρλ Μπλαβέτ, Ζενί Ελιά, Σελιά Μονταλβάν, Μαξ Νταλμπάν, Εντουάρ Ντελμόν
