Βρυκόλακες

Ο Ίψεν περιγράφει στους βρυκόλακες την ιστορία μιας γυναίκας, που έχει αφιερώσει τη ζωή της στον άντρα της και στο παιδί της. Ο άντρας της καταφεύγει στην αγκαλιά της απείθαρχης υπηρέτριας και η σύζηγός του καθυσηχάζει την συνείδηση της ασχολούμενη με την επιχείρησή του. Μέσα από την ταπείνωση της ανακάλυψης για την απιστία του , η κ. Άλβιγκ παρατά το σπίτι της και βρίσκει καταφύγιο στον πρώτο μεγάλο έρωτα της ζωής της , τον πάστορα Μάντερς. Αυτός ως πάστωρ , την επαναφέρει στα ιδανικά της αξιοπρέπειας και του καθήκοντος.

Το μαρτύριό της φτάνει στο τέλος του με το θάνατο του συζύγου της, μέσα στην αυταπάτη μιας «Αγιασμένης Υπόληψης». Ο γιός της ο Όσβαλτ που κληρονόμησε από τον πατέρα του την ερωτική ορμή επιστρέφει από το Παρίσι ύστερα από πολλά χρόνια απουσίας. Ένα βροχερό βράδυ ερωτοτροπεί με την υπηρέτρια, για την οποία μόνο η μητέρα του γνωρίζει ότι είναι νόθος κόρη του πατέρα του και συνεπώς αδερφή του.

Ο Όσβαλτ εκμυστηρεύεται στην μητέρα του τα σημάδια της άνοιας που του έχουν εκδηλωθεί και που θα τον οδηγήσουν σε πνευματική ανημπορία. Ζητά από την μητέρα του να του υποσχεθεί ότι θα του δώσει το δηλητήριο που έχει πάντα μαζί του και αυτή αναλαμβάνει το δραματικό καθήκον να τον απαλλάξει από το μαρτύριο.

Βρυκόλακες είναι οι εφιαλτικές σκιές που εδρεύουν παντού. Ο Ίψεν δε δημιουργεί δυστυχίες στα έργα του. Καταγράφει όμως αυτές που υπάρχουν.