Αναζήτηση
O μύθος που ακολουθεί τη Diamanda Galas τη θέλει να υποδύεται ακόμη και τον ίδιο τον διάβολο προκειμένου να αφυπνίσει μία κοινωνία που κοιμάται και υποκρίνεται ότι όλα πηγαίνουν καλά.
Οπλα της η φωνή της που καλύπτει με ευκολία τέσσερις οκτάβες και μία βαθιά παιδεία γύρω από την avant-garde σκηνή των τελευταίων 40 χρόνων.
Προκλητική, αμφιλεγόμενη, θεατρική, δραματική, σκληρή, κυνική, ωμή, επιθετική, οραματίστρια, η Diamanda Galas σοκάρει το κοινό εδώ και περίπου τριάντα χρόνια.
Κάτοικος της Νέας Υόρκης από το 1989 με ελληνικές ρίζες, μελέτησε από πολύ νωρίς την κλασσική μουσική και την τζαζ, συνοδεύοντας την gospel χορωδία του πατέρα της, ενώ στα 14 της εμφανίστηκε ως σολίστ πιάνου με την Συμφωνική του San Diego.
Τη δεκαετία του ’70, η Galas έπαιξε πιάνο σε σκηνές κοντά στο San Diego και το Los Angeles με μουσικούς όπως ο Bobby Bradford, ο Mark Dresser, ο Roberto Miranda, ο Butch Morris και ο David Murray. Η πρώτη της παράσταση δόθηκε στο Φεστιβάλ της Αβινιόν το 1979, στην όπερα του Vinko Globokar Un jour comme un autre. Εχει ερμηνεύσει επίσης Ιάννη Ξενάκη.
Η πρώτη της δουλειά είναι το άλμπουμ The Litanies of Satan (1982). Αργότερα δημιούργησε το Plague Mass, ένα ρέκβιεμ στα θύματα του AIDS. Το 1994 συνεργάστηκε με τον μπασίστα των Led Zeppelin, John Paul Jones για το ροκ άλμπουμ The Sporting Life.
Τις τελευταίες δύο δεκαετίες ασχολείται με τη μουσική και το θέατρο. Εχει κυκλοφορήσει τα άλμπουμς The Singer (1992), μία συλλογή από gospel και blues, το Vena Cana (1993) που αναφέρεται στο Aids και την κατάθλιψη, το Schrei 27 (1996), το Malediction and Prayer (1998) που περιλαμβάνει jazz και blues ακούσματα καθώς επίσης και ποιήματα για τον έρωτα και το θάνατο των Charles Baudelaire, Pier Paolo Pasolini και Miguel Huezo Mixco, το άλμπουμ La Serpanta Canta (2004), μία συλλογή με μεγάλες επιτυχίες και το Defixiones, Will and Testament (2004), ένα ογδοντάλεπτο αφιέρωμα στους Αρμένιους, Ελληνες και Ασσύριους που ήταν θύματα της Τούρκικης γενοκτονίας της περιόδου 1914-1923. Η Galas έχει προσφέρει τη φωνή και τη μουσική της σε ταινίες μεγάλων σκηνοθετών όπως το Dracula του Francis Ford Coppola’s film, το Natural Born Killers του Oliver Stones’, το El Immortal (The Immortal) της Mercedes Moncada Rodriguez’s, καθώς επίσης και σε φιλμ των Wes Craven, Clive Barker, Derek Jarman, Hideo Nakata και άλλων.
Το 2005 της απονεμήθηκε το ιταλικό Βραβείο Demetrio Stratos International Career Award.
Το τελευταίο της αλμπουμ Guilty Guilty Guilty κυκλοφόρησε πρόσφατα και περιλαμβάνει μία συλλογή τραγικών και εγκληματικών love songs.
