
Χορευτές κολυμπούν με δελφίνια, τρέχουν και χάνονται σε μεγάλες εκτάσεις με ζαχαροκάλαμα και στη συνέχεια ανεβαίνουν στη σκηνή συνεχίζοντας τη χορογραφία τους. Κάποιοι περνούν απ’το ένα μέρος στο άλλο, ξαναβρίσκονται πάλι πίσω, χάνονται, επανέρχονται. Ιστορίες αγάπης, πάθους και έντασης, εκτυλίσσονται ασταμάτητα σε αυτή την πανδαισία χορού που τράβηξε τα βλέμματα των κριτικών του Φεστιβάλ των Καννών (2005), αναγκάζοντας τους παραγωγούς να αναβαθμίσουν την ποιότητα της εικόνας με σκοπό την ευρεία διανομή που κανείς αρχικά δεν περίμενε.