Τέλος του παιχνιδιού

Το εντυπωσιακό σκηνικό μεταφέρει τον θεατή σε ένα καταφύγιο, μετά το τέλος του κόσμου. Ένα παιχνίδι φτάνει στο τέλος του... ή μήπως πρόκειται για το τελευταίο κομμάτι μιας παρτίδας που ξαναρχίζει; Τέσσερις χαρακτήρες βρίσκονται σε έναν ερειπωμένο κόσμο και προσπαθούν να γεφυρώσουν τις αποστάσεις μεταξύ τους με λέξεις, βλέμματα και σιωπές. Σιωπές οι οποίες, όπως όρισε ο ίδιος ο Samuel Beckett, τηρούνται ευλαβικά, όχι από τυπολατρία, αλλά γιατί μέσα τους κρύβονται όλα τα αναπάντητα ερωτήματα της ύπαρξης.

Ο Χαμ, ο Κλοβ, ο Ναγκ και η Νελ συγκροτούν τον μικρόκοσμο αυτού του καταφυγίου, όπου όσο κι αν όλα δείχνουν χαμένα, η ανάγκη να ειπωθεί κάτι και να ακουστεί κάτι επιμένει.

Το «Τέλος του Παιχνιδιού (Endgame)» σε σκηνοθεσία Μάκη Παπαδημητρίου, μία από τις μεγαλύτερες θεατρικές επιτυχίες του φετινού θεατρικού χειμώνα, αποχαιρετά οριστικά το θεατρικό κοινό στα τέλη Μαΐου.

Στο αριστουργηματικό έργο του Samuel Beckett, ο Μάκης Παπαδημητρίου συναντά επί σκηνής τον Γιώργο Χρυσοστόμου, ερμηνεύοντας ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ντουέτα του παγκοσμίου θεάτρου.

Μετά από μία λαμπρή πορεία στην Αθήνα, με διαρκή sold out και προσθήκη παραστάσεων, αλλά και έναν άκρως επιτυχημένο κύκλο στο Radio City στη Θεσσαλονίκη, το «Τέλος του Παιχνιδιού (Endgame)» επανέρχεται στη σκηνή του Θεάτρου Ιλίσια από τις 2 Μαΐου έως και το τέλος του μήνα, για τον τελευταίο κύκλο παραστάσεών του.

Η σκηνοθετική προσέγγιση του Μάκη Παπαδημητρίου εστιάζει στον βαθιά ανθρώπινο πυρήνα του έργου: τέσσερις χαρακτήρες σε έναν ερειπωμένο κόσμο, που προσπαθούν να γεφυρώσουν τις αποστάσεις με λέξεις, βλέμματα, σιωπές.

Στην παράσταση το κωμικό στοιχείο κυριαρχεί. Σημειώνει ο σκηνοθέτης σχετικά: «Και ναι, υπάρχει και χιούμορ. Πολλές φορές σκοτεινό, άλλες φορές υπόγειο, πάντα αιχμηρό. Ο Beckett δεν γελάει για να ξεχάσει, γελάει για να αντέξει. Κι εμείς προσπαθούμε να τιμήσουμε αυτό το χιούμορ όπως του αξίζει: με ειλικρίνεια και μέτρο, χωρίς να προδώσουμε τη σιωπή του».

Το «Τέλος του Παιχνιδιού (Endgame)» αποτελεί μια καλλιτεχνική σύμπραξη δημιουργικών συντελεστών, όπου χορογραφία, μουσική, σκηνογραφία και φωτισμοί συντονίζονται με ακρίβεια, δημιουργώντας έναν κόσμο λιτό, ασφυκτικό και συνάμα βαθιά ποιητικό.

Η μετάφραση του έργου είναι του Κ. Σκαλιόρα, η κίνηση της Σεσίλ Μικρούτσικου, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Ηλένιας Δουλαδίρη, οι φωτισμοί του Τάσου Παλαιορούτα, το sound design του Σταύρου Γασπαράτου και οι φωτογραφίες του Γιώργου Καπλανίδη.