Ραν

Όσκαρ κοστουμιών. Υποψήφιο για σκηνοθεσία, φωτογραφία και σκηνικά.

Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα ξενόγλωσσης ταινίας.

Βραβείο Bafta ξενόγλωσσης ταινίας και μακιγιάζ. Υποψήφιο για σενάριο φωτογραφία, σκηνικά και κοστούμια.

Βραβείο μουσικής και σκηνικών στα εθνικά βραβεία της Ιαπωνίας.

Ελεύθερη διασκευή του θεατρικού έργου Βασιλιάς Λιρ του William Shakespeare, με επιρροή από μύθους σαμουράι. Ο Kurosawa είχε δηλώσει πως δεν το ξεκίνησε έχοντας το θεατρικό κατά νου, αλλά του βγήκε κατά τη διαδικασία.

Όλα ξεκίνησαν κατά τα μέσα των 1970, όταν ο Kurosawa διάβασε για τον λόρδο Μονοτάρι, που είχε τρεις αριστοκράτες γιους. Ο δημιουργός εμπνεύστηκε τον ανταγωνισμό ανάμεσα στην οικογένεια. Έπρεπε όμως πρώτα να κάνει το Ουζάλα και το Καγκεμούσα: Ο Ίσκιος του Πολεμιστή, ώστε να μπορέσει να βρει χρηματοδότηση για αυτό.

Εκατοντάδες κοστούμια φτιάχτηκαν στο χέρι, κάτι που πήρε δύο χρόνια. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης είχε σχεδιάσει τις πανοπλίες.

Χρησιμοποιήθηκαν 1.400 κομπάρσοι και 200 άλογα.

Το κάστρο που κατακαίγεται στα μισά του έργου, κατασκευάστηκε ακριβώς για να καεί. Δεν υπήρχε κάποια μινιατούρα ως εφέ.

Για δέκα χρόνια, ο Akira Kurosawa σχεδίαζε σε χαρτί την ταινία πλάνο-πλάνο. Όλα αυτά τα σχέδια εκδόθηκαν μαζί με το σενάριο.

Στο αρχικό σενάριο, ο Toshiro Mifune προβλέπονταν ότι θα παίζει τον λόρδο Χιντερόρα.

Από το θεατρικό του Shakespeare βγαίνει ο χαρακτήρας του «γελωτοποιού». Δεν υπάρχει καμία αναφορά για αυτή την ιδιότητα στη μεσαιωνική Ιαπωνία.

Η Yoko Yaguchi, η σύζυγος του Kurosawa, πέθανε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Ο σκηνοθέτης έλειψε μόλις μία μέρα για να τη θρηνήσει κι επέστρεψε στα γυρίσματα.

Ραν σημαίνει «χάος» στα Ιαπωνικά, αλλά ποτέ δεν μεταφράστηκε έτσι ως τίτλος σε καμία χώρα.

Η κατάσταση της υγείας των ματιών του Akira Kurosawa χειροτέρευσε αισθητά κατά τα γυρίσματα. Ο μόνος τρόπος για να ελέγξει τα πλάνα του ήταν μέσω βοηθών που κρατούσαν τα προσχέδια του.

Ο δημιουργός έλειπε από την παγκόσμια πρεμιέρα στο 1ο Διεθνές Φεστιβάλ του Τόκιο (είχε αργήσει να τελειώσει, ώστε να προλάβαινε τις Κάνες), και ως εκ τούτου η ιαπωνική ακαδημία αρνήθηκε να προτείνει το φιλμ για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.

Όταν βγήκε η ταινία ήταν η ακριβότερη όλων των εποχών στην Ιαπωνία. Το κόστος έφτασε στα 11 εκατομμύρια δολάρια, με τα έσοδα να πηγαίνουν στα 19.