H Anais Nin ήταν μια από τις πρώτες γυναίκες που εξερεύνησε την ερωτική γραφή. Έγινε ευρέως γνωστή με την έκδοση των ημερολογίων της την δεκαετία του ’60. Ήταν ένα ανήσυχο πνεύμα που αγωνιζόταν για το δικαίωμα της στην ελευθερία της έκφρασης και της ελεύθερης επιλογής. «Αν δεν είχα δημιουργήσει ολοκληρωτικά έναν δικό μου κόσμο, θα είχα σίγουρα πεθάνει μέσα στο κόσμο των άλλων», έγραψε διχασμένη ανάμεσα στον μεγαλοαστικό τρόπο ζωής και τον μποέμικο κόσμο που τόσο την γοήτευε. Το 1932 στο Παρίσι γνώρισε τον Henry Miller και ξεκίνησε η ερωτική τους σχέση που στιγμάτισε και άλλαξε και τους δυο σαν ανθρώπους και συγγραφείς.

Ο Henry Miller την βοήθησε να συμφιλιωθεί με τον κόσμο και την μύησε στον ελεύθερο τρόπο ζωής των καλλιτεχνών. Η Anais, όταν εκείνος ήταν απένταρος, τον συντηρούσε και χρηματοδότησε την πρώτη έκδοση του «Τροπικού του Καρκίνου», ενώ προσπαθούσε να γίνει συγγραφέας. Δυο πολύ δυνατές προσωπικότητες που συναντιούνται για να ανακαλύψουν μαζί την αγάπη, την ψυχανάλυση, την λογοτεχνία, διασκεδάζοντας με τα πάντα με μια περίεργη μίξη σοβαρότητας και ελαφρότητας. Δυο παράλληλοι βίοι, δυο παράλληλα σύμπαντα που σε μια σημαντική καμπή της ζωής τους συναντιούνται, αγαπιούνται βαθιά επηρεάζοντας ο ένας τον άλλον τόσο στη τέχνη όσο και στη ζωή και χωρίζουν ύστερα από μια μακροχρόνια δύσκολη και γεμάτη εντάσεις σχέση.

Στην παράσταση παρακολουθούμε την ιστορία κυρίως από την πλευρά της Anais Nin. Μέσα από την διαδρομή της ζωής της και των σχέσεων της, κυρίως με τον Henry Miller, βλέπουμε να ξεδιπλώνονται προβλήματα και ερωτήματα που αφορούν την σύγχρονη ζωή.

H ομάδα Les Enfants Terribles παρουσιάζει την performance «Anais + Henry. A love song», από τις 20 Φεβρουαρίου στον Κινητήρα Studio.

«Δεν πιστεύω πια στη πραγμάτωση, δεν πιστεύω στο μέλλον. Πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχουμε. Να υπάρχουμε. Σήμερα. Χαρά. Ανθρώπινη ζωή. Η αθανασία δεν με απασχολεί.» Anais Nin

«Θέλω να ζήσω με έκσταση. Δεν πιστεύω πια στο ιδανικό της πίστης. Είναι ανώριμο.» Anais Nin

«Όλοι ολόγυρα μου ήταν αποτυχημένοι. Και αν όχι αποτυχημένοι, τότε γελοίοι. Ιδίως οι πετυχημένοι. Οι πετυχημένοι μου προκαλούσαν βαρεμάρα έως δακρύων.» Henry Miller