Pame Cinema -

Η ιστορία των James Hunt και Niki Lauda είναι από αυτές που αν κανείς την έβλεπε μόνο στον κινηματογράφο θα μιλούσε για σεναριακή υπερβολή. Όμως η πραγματική ζωή μπορεί να ξεπεράσει κάθε φαντασία και έτσι έφερε αντίπαλους στις πίστες της Formula 1 δύο ανθρώπους που δεν θα μπορούσαν να είναι περισσότερο αντίθετοι σαν χαρακτήρες.

Ο Εγγλέζος Hunt, ωραίος, γυναικάς, ζει μόνο για το σήμερα και οδηγεί με το πόδι κολλημένο στο γκάζι χωρίς να υπολογίζει τον κίνδυνο. Όταν περιστοιχίζεται από τις δεκάδες όμορφα κορίτσια, πίνει, γελάει, κάνει αστεία και είναι η καρδιά των πάρτι είναι ακαταμάχητος. Όταν βρίσκεται πρόσωπο με πρόσωπο με τον μεγάλο του αντίπαλο είναι αλαζονικός, ανταγωνιστικός μερικές φορές και εριστικός. Όμως είναι πάντα ειλικρινής και γνήσιος. Από την άλλη είναι ο Αυστριακός Lauda, μικροκαμωμένος, με δόντια πεταχτά που του έδωσαν το παρατσούκλι ‘ποντικός’, σοβαρός, που παίρνει μετρημένα ρίσκα. Με απόλυτη πειθαρχία και αυτοκυριαρχία, ψυχρός και επαγγελματίας, δεν είναι ο αγαπημένος του κόσμου, ούτε καν της ομάδας του, αλλά έχει τον σεβασμό όλων. Και ενδιαφέρεται εξίσου μόνο για την νίκη. Και οι δύο εκπληκτικοί οδηγοί. Και οι δύο πρωταθλητές .Όμως αυτό που τους ανέβασε στο υψηλότερο σκαλί ήταν η διαβόητη κόντρα τους, που πίεζε τον καθένα τους να ξεπεράσει τα όριά του.

Ο Ron Howard επιλέγει τον Chris Hemsworth και τον Daniel Bruhl για να ερμηνεύσουν τους βασικούς του χαρακτήρες και ίσως δεν υπήρχε καλύτερη επιλογή. Ο Hemsworth έχει τη γοητεία του Hunt αλλά ταυτόχρονα δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία, που τον καθιερώνει σαν πραγματικό ηθοποιό. Εξίσου καλός ο Bruhl δίνει έναν έξοχο Λάουντα.

Ο Howard σκηνοθετεί υποδειγματικά το Rush και παρά το γεγονός πως αναφέρεται σε αγώνες αυτοκινήτων, οι σκηνές στις πίστες δεν είναι τόσες πολλές όσες θα ανέμενε κανείς. Απεναντίας το μεγαλύτερο μέρος είναι αφιερωμένο στους βασικούς τους χαρακτήρες, στα κίνητρά τους, την ιδιοσυγκρασία τους και τα πιστεύω τους. Ωστόσο οι σκηνές στις πίστες των γκραν-πρι είναι θαυμάσια κινηματογραφημένες, ιδιαίτερα οι σημαντικές σκηνές του αγώνα του Νίρμπουργκρινγκ στη Γερμανία το 1976, με το τρομακτικό ατύχημα του Λάουντα όπου κάηκε το πρόσωπό του και το οποίο τον κράτησε μόλις 40 ημέρες εκτός αγώνων, για να επιστρέψει και να προσπαθήσει να πάρει το πρωτάθλημα από τον Χαντ, χάνοντάς το τελικά με έναν μόλις βαθμό, αφού εγκατέλειψε μόνος του στον τελευταίο αγώνα επειδή τον θεώρησε ιδιαιτέρως επικίνδυνο.

Αν και το θέμα θα προσφερόταν, ο Howard αποφεύγει επιδέξια τους σκοπέλους του μελοδραματισμού και του εύκολου εντυπωσιασμού, διατηρώντας ισορροπία σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, δίνοντας ένταση ή κάνοντάς το ανάλαφρο όπου ακριβώς χρειάζεται. Σε αυτό έχει την πολύτιμη συνδρομή του σεναριογράφου του The Queen και του Frost/Nixon, Peter Morgan, ο οποίος έχει κάνει εξαιρετική δουλειά, με διαλόγους που ρέουν αβίαστα, μεστοί και ουσιαστικοί χωρίς να είναι στομφώδεις ή επιτηδευμένοι.

Φέροντας στην μεγάλη οθόνη την αίγλη των ηρωικών αλλά επικίνδυνων χρόνων της Formula 1 και δυο αντιπάλους που σέβονται ο ένας τον άλλο παρά τις διαφορές τους, το Rush είναι μια συναρπαστική ιστορία ειπωμένη με συναρπαστικό τρόπο.

Βαθμολογία: 7.5 στα 10

Rush – Κριτική