Ανεξίτηλο θα μείνει στους τηλεθεατές το επικό φινάλε της σειράς μικρού μήκους «ΡΙΦΙΦΙ». Η ανατριχιαστική κραυγή και η εκκωφαντική σιωπή της Ευαγγελίας Μουμούρη, που «ούρλιαζε» όταν επιτέλους κατάφερε να φάει ολόκληρη την πάστα, κάτι που ποτέ δεν έκανε στα προηγούμενα επεισόδια, συγκλόνισαν όσους παρακολουθούσαν με βουρκωμένα μάτια το τέλος της σειράς, η οποία κορυφώθηκε στο δραματικό και βασανιστικό φινάλε του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη.

Στο πέμπτο επεισόδιο, η «Όλγα», το ρόλο της οποίας ερμηνεύει η Ευαγγελία Μουμούρη, αποκαλύπτει στους «συνεργούς» της αλλά και στο τηλεοπτικό κοινό το ανεξίτηλο τραύμα που της άφησε ο θάνατος του παιδιού της και του συζύγου της, αποτέλεσμα της γραφειοκρατίας και ενός «συστήματος» που απέτυχε και έδειξε με τον πιο άσχημο τρόπο την αναλγησία που το διακρίνει.

Η τελευταία σκηνή με την πάστα, που στα προηγούμενα επεισόδια έτρωγε μόνο μια κουταλιά, έκλεψε τις εντυπώσεις.

Η Ευαγγελία Μουμούρη έδειξε πόσο δυνατή μπορεί να γίνει μια σκηνή μέσα από τη σιωπή της, χωρίς να πει καμία λέξη. Στο Χ, έγινε λόγος για ρεσιτάλ ερμηνείας, που αποτύπωσε με μοναδικό τρόπο τον πόνο και την ανακούφιση της ηρωίδας που κατάφερε να κλείσει την τράπεζα που της προκάλεσε ανείπωτο πόνο.

Η σειρά μεταφέρει στη μικρή οθόνη την αληθινή ιστορία του Παναγιώτη Βασιλέλλη, που συγκλόνισε την Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Η υπόθεση δεν ήταν απλώς μια τραγωδία, αλλά μια μικρογραφία του πώς το ελληνικό κράτος, οι θεσμοί και η γραφειοκρατία μπορούν να γίνουν η αιτία μιας τραγωδίας.

Ο Παναγιώτης ήταν μόλις 18 μηνών όταν διαγνώστηκε με επιθετικό νευροβλάστωμα. Ο πατέρας του, Στράτης Βασιλέλλης, που εργαζόταν ως οικοδόμος στη Μυτιλήνη, έπρεπε να επωμιστεί ένα δυσβάσταχτο οικονομικό βάρος για σώσει το παιδί του. Μαζί με τη μητέρα του, Γεωργία Πιτσιλάδη, μετακόμισαν από τη Λέσβο στην Αθήνα, για να νοσηλευτεί ο μικρός Παναγιώτης στο Νοσοκομείο Παίδων, όπου ακολούθησαν μήνες χειρουργείων, χημειοθεραπειών και μεταμόσχευσης μυελού. Οι γονείς ζούσαν ανάμεσα στην ελπίδα και τον τρόμο, ενώ οι γιατροί προσπαθούσαν με όποιον τρόπο μπορούσαν να σώσουν τον μικρό Παναγιώτη καταβάλλοντας υπεράνθρωπες προσπάθειες.

Η τελευταία τους ελπίδα ήταν το νοσοκομείο Memorial στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το κόστος, σχεδόν 100 εκατομμύρια δραχμές, δηλαδή περίπου 300.000 ευρώ, ήταν αστρονομικό για μια οικογένεια που ζούσε από το μεροκάματο.

Ο Στράτης Βασιλέλλης έκανε ό,τι μπορούσε. Βγήκε δημόσια στα κανάλια, ζήτησε βοήθεια και η κοινωνία που συγκινήθηκε από το δράμα του ανταποκρίθηκε. Απλός κόσμος πρόσφερε από το υστέρημά του, καταστήματα τοποθέτησαν κουτιά για έρανο και η συγκέντρωση των χρημάτων έγινε πανελλήνιος στόχος.

Στις 5 Μαΐου 2000, άνοιξε τραπεζικός λογαριασμός στο όνομα των γονιών και του Παναγιώτη. Μέσα σε λίγες εβδομάδες συγκεντρώθηκαν σχεδόν 300.000 ευρώ, μια από τις πιο δυνατές στιγμές κοινωνικής αλληλεγγύης που γνώρισε η Ελλάδα. Όλα έδειχναν ότι το παιδί θα προλάβαινε να ταξιδέψει στις ΗΠΑ και να κυνηγήσει την τελευταία του ελπίδα για ζωή.

Κι όμως, στις 13 Ιουνίου 2000, η τράπεζα δέσμευσε τον λογαριασμό. Ο λογαριασμός δεν είχε χαρακτηριστεί εξαρχής ως ερανικός και, σύμφωνα με νόμο του 1931, η εκταμίευση χρημάτων υπέρ ιδιώτη χωρίς ειδική άδεια δεν ήταν νόμιμη. Παρά τις εκκλήσεις, τη δημοσιότητα και την κοινωνική πίεση, τίποτα δεν άλλαζε.

Πηγή: https://www.koutipandoras.gr/