Αναζήτηση
Περίπου έναν μήνα μετά την πυρκαγιά που ισοπέδωσε το σπίτι του στο Πόρτο Γερμενό, ο Τάσος Χαλκιάς έκανε την πρώτη του δημόσια έξοδο. Ο ηθοποιός επέλεξε για την επιστροφή του τον χώρο που ξέρει καλύτερα από κάθε άλλον, το θέατρο, και βρέθηκε στην πλατεία ως θεατής της παράστασης «Πλούτος».
Σύμφωνα με το hello.cy, η εμφάνισή του έγινε τη Δευτέρα 31 Αυγούστου στο Βεάκειο Θέατρο Πειραιά, στην κωμωδία του Αριστοφάνη με πρωταγωνιστή τον Μάρκο Σεφερλή. Στη διάρκεια της βραδιάς ο ηθοποιός φωτογραφήθηκε χαμογελαστός δίπλα στη Λένα Νίτσου, εγγονή του Δημήτρη Ψαθά.
Η εικόνα του στην πλατεία αποκτά άλλο βάρος αν σκεφτεί κανείς τι έχει μεσολαβήσει. Η πυρκαγιά που σάρωσε το Πόρτο Γερμενό άφησε πίσω της, όπως αναφέρει το hello.cy, περίπου διακόσιες κατεστραμμένες κατοικίες, και ανάμεσά τους το σπίτι του ηθοποιού, το οποίο κάηκε ολοσχερώς. Μαζί με το κτίσμα χάθηκαν προσωπικά αντικείμενα, αρχείο και αναμνήσεις σχεδόν σαράντα πέντε χρόνων, δικών του και της οικογένειάς του.
Λίγες ημέρες νωρίτερα, σε δηλώσεις του που μετέφερε το espressonews.gr, ο ίδιος είχε περιγράψει πως, παρά την ολοκληρωτική καταστροφή, δεν έχει σταματήσει να ανεβαίνει στα καμένα. «Πάω κάθε μέρα με την κρυφή ελπίδα μήπως βρω μέσα στα χαλάσματα κάτι που έχει μείνει όρθιο», είχε πει, παραδεχόμενος ότι τελικά δεν έχει απομείνει σχεδόν τίποτα.
Τον τρόπο με τον οποίο σηκώνεται από το χτύπημα τον έχει συνοψίσει ο ίδιος με μια φράση που ακούστηκε πολύ τις τελευταίες εβδομάδες: «Είμαι σαν τα σκυλιά που πέφτουν κάτω και σηκώνονται μόνα τους». Στο ίδιο πνεύμα κινείται και η στάση του απέναντι στη δική του απώλεια, την οποία, σύμφωνα με το hello.cy, αντιμετωπίζει ως κομμάτι μιας πολύ ευρύτερης καταστροφής που βίωσαν δεκάδες οικογένειες στην περιοχή.
Πριν από αυτή την έξοδο, ο Τάσος Χαλκιάς είχε μιλήσει για όσα του συνέβησαν και με στίχους. Δύο περίπου εβδομάδες μετά τη φωτιά δημοσίευσε το ποίημά του «Ξαγρυπνώντας», ένα κείμενο για την ανάγκη του ανθρώπου να ξαναχτίζει τη ζωή του από την αρχή ακόμη κι όταν γύρω του όλα έχουν γίνει στάχτη. «Να χτίζεις, να δημιουργείς, ποτέ μη σταματήσεις» έγραφε, ενώ αλλού καλούσε τον αναγνώστη να κάνει «τον πόνο σύντροφο».
Η βραδιά στο Βεάκειο δεν ήταν μια συνηθισμένη θεατρική έξοδος, ήταν το πρώτο ορατό βήμα επιστροφής στην καθημερινότητα για έναν άνθρωπο που πέρασε δεκαετίες πάνω και δίπλα στη σκηνή. Οι συνέπειες της φωτιάς παραμένουν νωπές και το ζήτημα της αποκατάστασης των κατοίκων του Πόρτο Γερμενού ανοιχτό, όμως ο ηθοποιός έδειξε ότι επιλέγει να συνεχίσει, με τον τρόπο και τον χώρο που τον εκφράζουν.
