Αναζήτηση
Ο Ορέστης Χαλκιάς, σε μια αποκαλυπτική και ειλικρινή συνέντευξη στη ROSA, ανοίγει τα χαρτιά του για την τεράστια επιτυχία της σειράς «Maestro», τη συνεργασία του με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη και τις κοινωνικές προκαταλήψεις που παραμένουν ριζωμένες στην Ελλάδα.
Αναφερόμενος στην επίδραση της σειράς, ο ηθοποιός επισημαίνει το «τρελό κέρδος» που προκύπτει όταν μια εμπορική δουλειά καταφέρνει να αλλάξει τη νοοτροπία ανθρώπων που αρχικά ήταν αρνητικοί. Παράλληλα, σχολιάζει την καλλιτεχνική καχυποψία που υφίσταται ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης στη χώρα μας, σε αντίθεση με την καθολική αποδοχή που γνωρίζει στο εξωτερικό. «Είναι ένας άνθρωπος που τα κατάφερε και στην πραγματικότητα δεν έχουν κάτι άλλο να πουν για αυτόν. Εγώ δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι κακό για τον Χριστόφορο», δηλώνει χαρακτηριστικά.
Ο Ορέστης Χαλκιάς δεν διστάζει να μιλήσει για τα ομοφοβικά σχόλια που έχει δεχτεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αναφέροντας περιστατικά ακραίας επιθετικότητας. Τονίζει πως αν κάποιος δεν ευαισθητοποιηθεί από μια καθαρή ιστορία αγάπης, όπως αυτή του Αντώνη και του Σπύρου στο Maestro, τότε είναι δύσκολο να αλλάξει. «Το μόνο βάρος που είχα ήταν ότι πρέπει να το αντιμετωπίσω με την υπέρτατη ειλικρίνεια. Δεν παίζεται ο ομοφυλόφιλος, παίζεις έναν νέο αγόρι που ερωτεύεται ένα άλλο αγόρι. Αυτό είναι το σενάριο», εξηγεί για τον ρόλο του.
Ο ηθοποιός περιγράφει τη συγκίνηση που νιώθει όταν κόσμος στον δρόμο τον αγκαλιάζει, νιώθοντας ότι εκπροσωπείται μέσα από τον ρόλο του. Αποκαλύπτει επίσης τη σκληρή δουλειά και τις αμέτρητες πρόβες που έκανε με τον Γιώργο Μπένο πριν ακόμα ξεκινήσουν τα γυρίσματα, γεγονός που δημιούργησε μια μαγική χημεία στην οθόνη. «Όταν μια ιστορία εκφραστεί σε ένα μέσο με μεγάλη εμβέλεια, θα εμφανιστούν αυτοί που ταυτίζονται, αυτοί που γλυκαίνονται και αυτοί που σιχαίνονται», σημειώνει.
Σχετικά με το κίνημα MeToo, ο Ορέστης Χαλκιάς είναι κατηγορηματικός: «Το θέατρο διδάσκει σεβασμό, ισότητα και αγάπη. Το MeToo αφορά μερικά σιχάματα, όχι την τέχνη μας». Μιλά επίσης για τις απορρίψεις που βίωσε όταν πρωτοήρθε στην Αθήνα από τη Θεσσαλονίκη, την κατηγοριοποίηση που υπέστη σε καλλιτεχνικούς κύκλους και την πίεση των προσδοκιών από το οικογενειακό του περιβάλλον, τονίζοντας πως η αγάπη του για το θέατρο ήταν αυτή που τον κράτησε όρθιο.
