H TULIP ENTERTAINMENT διοργανώνει Συνέντευξη Τύπου, τη Δευτέρα 6 Μαρτίου στις 11.00 π.μ., στο Ωδείο Αθηνών (Αίθουσα: Άρης Γαρουφαλής),   για την ταινία του Βασίλη Κατσούπη, "INSIDE", λίγες μέρες πριν την έξοδό της στις αίθουσες.

Παρόντες θα είναι, για να απαντήσουν στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων,   ο πρωταγωνιστής της ταινίας Γουίλεμ Νταφόε, ο σκηνοθέτης Βασίλης Κατσούπης και ο παραγωγός Γιώργος Καρναβάς (Heretic).

Τo press junket συντονίζει ο δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου, Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος.

Η ιδέα για το “Inside” προέκυψε το 2010, όταν ο Βασίλης Κατσούπης γύριζε το ντοκιμαντέρ “My Friend Larry Gus”, όπου βρέθηκε να μένει στο διαμέρισμα ενός φίλου στο Μανχάταν. Ο χώρος ήταν τεράστιος, διακοσμημένος με αντικείμενα γνωστών σχεδιαστών, έπιπλα τελευταίας τεχνολογίας και ακριβή τέχνη. «Καθώς περιπλανιόμουν στο σπίτι, δεν μπορούσα να μην αναρωτηθώ για την αναγκαιότητα της τέχνης ως ένα σύμβολο της σύγχρονης ζωής, σε αντίθεση με την αναγκαιότητά τους για την ίδια τη ζωή. Θα παρέμενε η τέχνη εξίσου σημαντική αν δεν καλύπτονταν οι βασικές μας ανάγκες; Τι είναι η τέχνη χωρίς το περιεχόμενό της; Μπορούμε να αποδράσουμε από αυτή την παγίδα της αλλοιωμένης θεώρησης και να βιώσουμε μια αντικειμενική αλήθεια; Ποια θα ήταν η συνθήκη που θα πυροδοτούσε μια τέτοια απόδραση; Θα μπορούσε η απάντηση να είναι η λυτρωτική φύση της τέχνης;», αναρωτήθηκε ο ίδιος.

Ο σκηνοθέτης μελέτησε το κατά πόσο αυτός ο άψογος χώρος εκλεπτυσμένου βίου, με τους αυτοματισμούς και τα διάφορα “έξυπνα” συστήματα, θα μπορούσε να στραφεί εναντίον της ίδιας της ζωής. «Το Inside είναι μια ιστορία για ένα σπίτι και έναν άνθρωπο, όπου και οι δύο μοιράζονται τον πρωταγωνιστικό ρόλο», εξηγεί ο Κατσούπης. «Μια ειρωνική ματιά στο πώς τα χρυσά μας κλουβιά μπορούν να εκληφθούν ως κελιά φυλακής. Μια βίαιη θέαση της σκοτεινής πλευράς της πολυτέλειας. Και τέλος, το εξίσου σημαντικό, μια κινηματογραφική προσέγγιση της σύγχρονης τέχνης και τρόπου ζωής, και της ουσιαστικής της αξίας».

«Όταν σκεφτόμασταν ποιος θα μπορούσε να είναι ο καλύτερος ηθοποιός για τον Νίμο, σκεφτήκαμε τον Νταφόε», λέει ο Καρναβάς. «Το πρόσωπό του είναι κατά κάποιον τρόπο σαν ένα ζωντανό γλυπτό. Επικοινωνήσαμε μαζί του στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας το 2018, όταν ο Γουίλεμ παρουσίαζε την ταινία At Eternity's Gate. Του δώσαμε το πρώτο προσχέδιο μέσω του executive producer Τζιμ Σταρκ, και έμεινα εξαιρετικά έκπληκτος όταν έμαθα ότι βρήκε χρόνο να το διαβάσει μέσα σε δύο εβδομάδες».

Σχετικά με την πρώτη του εντύπωση για το έργο, ο Νταφόε θυμάται: «Όταν διάβασα το σενάριο, μου φάνηκε πολύ ιδιαίτερο από την άποψη ότι κατά βάσει είναι ένα άτομο που αλληλεπιδρά με μια κατάσταση χωρίς να υπάρχει μεγάλο κείμενο, οπότε αυτό το στήσιμο ήταν πραγματικά ενδιαφέρον για μένα. Μου άρεσε να συνεργάζομαι με τον Βασίλη, γιατί ενώ ήταν μια δική του ιδέα, στη συνέχεια με έστειλε έξω ως το σώμα του, το πρόσωπό του, για να ζήσω αυτή τη φαντασίωση».

«Όταν κάνεις γυρίσματα σε πραγματικό χρόνο, αφήνεσαι ελεύθερος», γελάει ο Νταφόε. «Αφήνεις τα μαλλιά σου, τα νύχια σου να μεγαλώσουν. Γίνεσαι βρώμικος. Ίσως χάνεις λίγο βάρος στα γυρίσματα της ταινίας, επειδή ξέρεις ότι έχεις κάτι σαν προσδοκία για το πού θέλεις να καταλήξεις, οπότε αυτή η μεταμόρφωση είναι πολύ απτή. Κάθε μέρα, γίνεσαι πιο σκληρός και μπαίνεις πιο βαθιά μέσα σε αυτό με το σώμα σου, την εμφάνισή σου και τη μυρωδιά σου». 

Αναλογιζόμενος την εμπειρία του χαρακτήρα του κατά τη διάρκεια της ταινίας, λέει ότι ο Νίμο καταλήγει να κινείται σε κάποια ίσως απροσδόκητα δημιουργικά και πνευματικά μέρη προς το τέλος της ιστορίας. «Η ταινία είναι ένας διαλογισμός για το τι χρειάζονται και τι αναζητούν οι άνθρωποι στη ζωή», λέει. «Έχεις έναν τύπο σαν τον Νίμο που βγαίνει από την κανονική του ζωή και πέφτει σε μια κατάσταση όπου σιγά-σιγά του αφαιρούνται όλες οι κανονικές του συνήθειες και απολαύσεις. Είναι μια μελέτη για το τι χρειάζονται οι άνθρωποι και τι τους κρατάει σε εγρήγορση, όταν τους αφαιρούνται τα πράγματα στα οποία προσκολλώνται, πού πηγαίνει το μυαλό τους, πού πηγαίνουν τα συναισθήματά τους».

Ο Καρναβάς προσθέτει: «Ο Γουίλεμ είναι ένας πραγματικός καλλιτέχνης, ένας άνθρωπος που αγκαλιάζει καλλιτεχνικά ρίσκα και κάνει άλματα πίστης. Η υποστήριξή του από την αρχή ήταν αυτό που μας καθόρισε, μας έδωσε θάρρος και σιγουριά ότι φτιάχνουμε κάτι σημαντικό και ενδιαφέρον. Αυτός έκανε δυνατή την πραγματοποίηση αυτής της ταινίας».