Σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στο Rosa.gr, η Χρύσα Μιχαλοπούλου και ο Γιάννης Απέργης μοιράζονται τις σκέψεις τους για την καριέρα, την προσωπική ζωή και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι νέοι ηθοποιοί στην Ελλάδα. Οι δύο καλλιτέχνες τοποθετούνται με ειλικρίνεια για το τίμημα της αναγνωρισιμότητας, την ανάγκη για προστασία της ιδιωτικότητας και τις κοινωνικές παθογένειες που παραμένουν ζωντανές στον χώρο του θεάματος.

Η έκθεση στη δημοσιότητα και η προστασία της ιδιωτικής ζωής

Η Χρύσα Μιχαλοπούλου αναφέρθηκε στη δυσκολία της έκθεσης, τονίζοντας ότι η διατήρηση της ιδιωτικότητας αποτελεί πλέον προνόμιο. Η ίδια εξομολογήθηκε πως δεν επιθυμεί να ξαναβιώσει τη διαδικασία της έντονης προβολής, ειδικά από τη στιγμή που έγινε μητέρα, ενώ περιέγραψε την ενόχλησή της όταν δημοσιεύθηκαν φωτογραφίες από την περίοδο της εγκυμοσύνης της χωρίς τη συγκατάθεσή της.

Από την πλευρά του, ο Γιάννης Απέργης στάθηκε στην ευθύνη που νιώθει απέναντι στα παιδιά του. Όπως εξήγησε, η αναγνώριση είναι ευχάριστη, αλλά γίνεται δύσκολη όταν επηρεάζει την ηρεμία της οικογενειακής του εστίας ή όταν καλείται να διαχειριστεί αδιάκριτες συμπεριφορές σε δημόσιους χώρους, προσπαθώντας πάντα να διατηρεί το απαραίτητο τακτ.

Η ισότητα των φύλων και η «ταμπέλα» του συντρόφου

Ένα σημαντικό κομμάτι της συζήτησης αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αντιμετωπίζουν τις γυναίκες, συχνά προσδιορίζοντάς τις μέσω των συντρόφων τους. Ο Γιάννης Απέργης επισήμανε ότι αυτή η νοοτροπία πρέπει να αλλάξει, προωθώντας την ισότητα και την αναγνώριση του κάθε ατόμου με το δικό του όνομα και έργο, χωρίς υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς.

Η Χρύσα Μιχαλοπούλου συμφώνησε, χαρακτηρίζοντας την πρακτική αυτή παρωχημένη και δηλώνοντας πως έχει σταματήσει πλέον να δίνει σημασία σε τέτοιου είδους δημοσιεύματα. Και οι δύο ηθοποιοί τόνισαν τη σημασία της χρήσης σωστής ορολογίας που να αντανακλά τον σεβασμό και την ισότητα μεταξύ των δύο φύλων.

Ο ρατσισμός και η παρακαταθήκη του κινήματος MeToo

Ο Γιάννης Απέργης μίλησε με θάρρος για το φαινόμενο του ρατσισμού, υποστηρίζοντας ότι υπάρχει ένα βαθιά ριζωμένο κομμάτι προκατάληψης στην κοινωνία μας. Παράλληλα, αναφέρθηκε στο κίνημα MeToo, εκφράζοντας την άποψη ότι θα έπρεπε να είχε επεκταθεί και σε άλλους εργασιακούς χώρους πέρα από το θέατρο, ώστε να αποκαλυφθούν και άλλες προβληματικές συμπεριφορές.

Κλείνοντας, οι δύο ηθοποιοί αναγνώρισαν ότι η «μετα-MeToo» εποχή προσφέρει μια μεγαλύτερη αίσθηση ασφάλειας στους νέους συναδέλφους τους. Ωστόσο, ο Απέργης επισήμανε τις μισθολογικές ανισότητες που εξακολουθούν να υφίστανται, με τους άνδρες ηθοποιούς να αμείβονται συχνά καλύτερα από τις γυναίκες συναδέλφους τους, ακόμη και αν έχουν την ίδια αναγνωρισιμότητα ή εμπειρία.