Αναζήτηση
Η Μαριέττα Χρουσαλά φέρει μια κομψή σιωπή γύρω της. Μια συναισθηματική ηρεμία, μια διάφανα λευκή αύρα. Μου θυμίζει εκείνο το καλοκαιρινό απογευματινό αεράκι που σου χαϊδεύει το πρόσωπο με λεπτότητα.
Μπήκε στον χώρο της φωτογράφισης χωρίς να ακούγονται τα βήματά της. Σαν φιλικό αιλουροειδές, με ένα φωτεινό χαμόγελο και φυσική ευγένεια. Με σταθερό τόνο στη φωνή, χωρίς νευρικά φάλτσα, χωρίς βιαστικές παραφωνίες. Η συνύπαρξη, κατά τη διάρκεια του shooting, κύλησε σαν το γάργαρο νερό.
Η Μαριέττα είναι ψάρι. Ιχθύς. Ευαίσθητη, συναισθηματική, γλυκιά, ρομαντική, τρυφερή. Μια εντυπωσιακή γυναίκα, ψηλή, καλλίγραμμη, με γατίσια μάτια και φινετσάτες κινήσεις. Μια καλλονή που ο χρόνος αφήνει τα σημάδια του πάνω της με αγάπη – την αγγίζει, δεν την ακουμπά, την πασπαλίζει με γοητευτική ωριμότητα, δεν την σημαδεύει.
Είμαι πάρα πολύ καλά.
Σε φάση πάρα πολύ ήρεμη, ωραία, πάντα δημιουργική, πάντα δίπλα στην οικογένεια, πάντα χαρούμενη. Όλα αυτά.
Ναι. Ασχολούμαι με όλα αυτά. Με τα παιδιά, την οικογένεια, με τον σύζυγο – το τέταρτό μου παιδί, εννοείται (γέλια). Και την εταιρία βέβαια, ναι. Όλα αυτά. Αλλά έχω μάθει και μοιράζω τον χρόνο μου μεταξύ αυτών, με έμφαση βέβαια στην οικογένεια και στα παιδιά.
Επειδή η εταιρία ασχολείται με κάτι εποχιακό, τα σανδάλια, δεν είμαι τόσο πιεσμένη τον χειμώνα. Είμαι τόσο όσο. Να ετοιμάσω την παραγωγή μου, να ετοιμάσω τα καινούρια μου σχέδια.
Ναι εγώ, το μυαλουδάκι μου. Δεν είμαι σχεδιάστρια. Απλά τα αποτυπώνω σε ένα χαρτάκι. Μπορεί να μου έρθει μια ιδέα από ένα κουμπί, από ένα ύφασμα, από οτιδήποτε… Μπορεί να κοιτάξω έναν χώρο και να σκεφτώ: «Τι ωραίο θα ήταν αυτό να το δούμε πάνω στο πόδι.» Έχω ακούσει βέβαια και το «δεν γίνεται αυτό που έχεις σκεφτεί.» Εννοείται. Πολλά σχέδια που έχω σκεφτεί δεν είναι πραγματοποιήσιμα.
Κάποιες φορές, ναι, το οποίο είναι λάθος. Στην αρχή το έκανα αυτό. Τώρα όχι. Έχω τα σχέδια, τα οποία είναι τα αγαπημένα μου, θα τα φορέσω, θα τα λιώσω, αλλά φυσικά θα καλύψω και κάποιες άλλες ανάγκες από κάποιες άλλες κυρίες – ίσως πιο μεγάλης ή πιο μικρής ηλικίας, με διαφορετικό στιλ.
Επιτυχημένο μοντέλο. Τηλεπαρουσιάστρια. Επιχειρηματίας. Με πτυχίο από το Τμήμα Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης – Επικοινωνίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Και μεταπτυχιακό στην «Ψυχολογία της Επικοινωνίας» από το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Με καριέρα σε ανοδική πορεία, με λάμψη και δυνατές συνεργασίες, γύρισε το τιμόνι για άλλες θάλασσες.
Το 2006 γνώρισε τον εφοπλιστή Λέοντα Πατίτσα, παντρεύτηκαν το 2010 και έχουν αποκτήσει μαζί τρία παιδιά. Την Μάργκω, τον Σπύρο και τον Κωνσταντίνο.
Είναι τέλεια.
Η κορούλα μόλις έγινε 13, ο ένας γιος σε λίγο γίνεται 11 και ο μικρούλης 8. Είμαστε ωραίο παρεάκι. Περνάμε πολύ ωραία.
Κοίταξε, αν ρωτήσεις τα παιδιά, θα πούνε ναι. Αλλά νομίζω ότι είμαι σωστά αυστηρή.
Ναι. Και τα παιδιά θέλουνε όρια.
Φυσικά. Άμα καμιά φορά δεν τους πεις «όχι», ακόμα κι αυτά σε κοιτάνε με έκπληξη. Γιατί παρότι σε ρωτάνε, ξέρουν ότι η απάντηση που θα πάρουνε θα είναι «όχι», ειδικά σε ερωτήματα που ξέρουν και γνωρίζουν… Κι άμα δεν τους το πεις τρελαίνονται, γιατί σου λέει: «Ωπ! Άλλαξε κάτι. Τι είναι αυτό; Είναι κάτι καινούργιο.»
Δεν μου είναι πάντα εύκολο. Κι εγώ στεναχωριέμαι κάποιες φορές.
Θα σου πω, στεναχωριέμαι γιατί κι αυτά στεναχωριούνται, ειδικά όταν ζητάνε κάτι επίμονα κι εγώ λέω «όχι». Το καλύτερό μου θα ήταν να τους πω πηγαίνετε έξω και παίξτε, μην διαβάσετε, αλλά ξέρω ότι αυτό θα τους κάνει κακό. Τώρα χτίζω κάτι για το μέλλον. Τώρα δεν μπορούν να το αντιληφθούνε, αλλά μετά ίσως κάποια στιγμή το εκτιμήσουν (γέλια).
Αυτό σκέφτομαι, ναι. Κάποιες φορές για να κερδίσεις τον πόλεμο θα χάσεις κάποιες μάχες. Άρα, και κάποιες υποχωρήσεις θα κάνω, γιατί κι αυτό είναι μέρος του παιχνιδιού, να αισθάνονται δηλαδή ότι κι αυτά κάτι κερδίζουνε κάποιες φορές. Κι αυτά όταν σου ζητάνε κάτι και περιμένουνε το «όχι», ενώ τελικά τους πεις «ναι», είναι κι αυτό μια δική τους κερδισμένη μάχη.
Πίνουμε τον καφέ μας δίπλα στη θάλασσα ένα πρωινό καθημερινής. Δεν έχει κόσμο κι απολαμβάνουμε την ησυχία γύρω μας. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη παρατηρητικότητα. Η ευγένειά της είναι ευδιάκριτη, οι καλές προθέσεις εμφανείς. Δεν έχει αγκάθια, δεν κρατά αποστάσεις, δεν αντιμετωπίζει τη ζωή φοβικά.
Είναι διαυγής, νερένια, χαμογελαστή, ευκολόπιοτη. Δεν σου κάθεται στο στομάχι, το αντίθετο, σε μαλακώνει και σένα, σε παρασύρει στην εσωτερική της αρμονία, στην ενεργειακή ισορροπία που κουβαλάει γύρω της.
Εννοείται (γέλια).
Θα τη χάσω. Αλλά εκεί που θα τη χάσω, εκεί θα την ξαναβρώ. Γιατί ξέρω ότι με τη φωνή δεν πας πουθενά. Θα συμβεί σε πολύ συγκεκριμένες καταστάσεις. Δεν θα χάσω την ψυχραιμία μου ποτέ έξω στον δρόμο ή σε ένα εστιατόριο που μπορεί να καθυστερήσει το φαγητό. Ποτέ. Αυτά δεν θα με ενοχλήσουνε ποτέ. Αλλά όταν κάτι είναι επαναλαμβανόμενο και ειδικά, ξέρεις, από τα παιδάκια που μπορεί να μην το καταλαβαίνουν, και το λες και το ξαναλές, εκεί ναι, κάποια στιγμή θα γίνει.
Δεν το έχω αφήσει να μου λείψει. Δεν είναι ότι κάθομαι όλη μέρα και βλέπω τηλεόραση και λέω «Αχ, τι ωραία, να ήμουνα εγώ εκεί ή να ήμουνα σε αυτήν τη θέση». Αλήθεια σου λέω, δεν το έχω σκεφτεί ποτέ. Αν έρθει μία πρόταση και απαντήσω το τηλέφωνο και μου πούνε τι περίπου με θέλουνε και το κάνω εικόνα, μπορεί να πω «λες;». Αλλά μετά, έχει τύχει στο παρελθόν, τελικά να μην το κάνω.
Δεν το αποκλείω, απλά πρέπει να μου προσφέρει πιο ωραίες στιγμές από αυτές που θα θυσιάσω με την οικογένεια. Σε ένα από τα βιβλία που έχω διαβάσει κατά καιρούς, έλεγε, ειδικά για την οικογένεια και τα παιδιά, ότι θα ξοδέψεις το 75% του χρόνου σου με το παιδί σου μέχρι την ηλικία των 12 ετών. Ό,τι χρόνο θα ξόδευες με το παιδί σου, το 75% έχει ξοδευτεί μέχρι τα 12 του. Είναι τρομακτικό. Κι εγώ δεν ήθελα να λείπω από αυτό το 75%. Ήθελα να είμαι εκεί.
Γιατί ποτέ δεν είχα σκεφτεί καταρχήν να το κάνω. Εγώ στο μυαλό μου είχα μια τελείως διαφορετική πορεία. Θα μου πεις, ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου φέρει το μέλλον. Αλλά στο μυαλό μου, σαν ένα κορίτσι 18 χρόνων που πέρασε στο Πανεπιστήμιο, δεν φανταζόμουνα ποτέ ότι θα εξελισσόταν έτσι η ζωή μου. Ούτε είχα ποτέ μεγάλες βλέψεις να μπω στην τηλεόραση, να πάω στα καλλιστεία, ποτέ. Δεν μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό.
Ήθελα να σπουδάσω και να κάνω μεταπτυχιακό. Αυτά τα δύο τα ήθελα πάρα πολύ, το ήξερα. Ήμουνα παρά πολύ καλή μαθήτρια, πάρα πολύ focused. Ήθελα να το κάνω.
Οπωσδήποτε. Οικογένεια ήθελα. Κι άμα δεις παλιές μου συνεντεύξεις οι τίτλοι ήταν: «Θα ήθελα μια μέρα να κάνω μια μεγάλη οικογένεια.» Πάντα το ήθελα.
Ναι. Ένιωσα ότι είναι κάτι special, κάτι διαφορετικό. Το ένιωσα. Έχει τρομερούς τρόπους, φοβερή ευγένεια, μία φοβερή ηρεμία και μία φοβερή ψυχραιμία. Αυτό, μπορεί να το έχω πάρει κι από εκείνον, που μου λες ότι είμαι πολύ ήρεμη. Είναι πάρα πολύ ήρεμος, πολύ ζεν.
Είναι τρομερό, αν τυχόν προκύψει ένα πρόβλημα, το πώς θα μου το μεταφέρει. Είναι εντυπωσιακό. Πολύ ήρεμα. Δεν αγχώνεται. Είναι διαφορετικός, ξεχωριστός.
Πάρα πολύ. Πάρα πολύ.
Όχι. Αφού το λέμε και καμιά φορά που θα είμαστε με φίλους αλλά και οι δυο μας, περνάμε πολύ ωραία. Ακόμα και μετά από τόσα χρόνια. Δεν θα βαρεθούμε.
Πάρα πολύ. Αλήθεια σου λέω.
Είναι. Αλήθεια. Τα μοιραζόμαστε όλα. Έχουμε πάρα πολλά κοινά ενδιαφέροντα. Κοινές απόψεις για πολλά πράγματα. Ξέρεις πόσες φορές έχουμε στείλει ταυτόχρονα μήνυμα; Και μάλιστα το ίδιο ακριβώς πράγμα; Δεν ξέρω. Μπορεί να είναι και το ότι είμαστε τόσα χρόνια μαζί και πια σκεφτόμαστε το ίδιο.
Όχι. Δεν το έχω καταλάβει καθόλου. Και, ξέρεις, με την τεχνολογία τώρα που σου εμφανίζονται κάτι memories από το τηλέφωνο, λέω «Πωπω! Είναι τρομερό που έχουν περάσει τόσα χρόνια.»
Όχι τόσο μοιάζουμε, όσο συμπληρώνουμε, θα έλεγα. Μπορεί να μην είμαστε ίδιες προσωπικότητες, αλλά έχουμε πάρα πολλά κοινά.
Είκοσι χρόνια μετά, τα μάτια της λάμπουν ακόμα όταν μιλάει για τον σύζυγό της. Μια ροζ παιδικότητα διαγράφεται στο χαμόγελό της. Και μια γυναικεία δύναμη αναβλύζει στην καθημερινότητά της. Ο χρόνος γράφει τις μεγαλύτερες αλήθειες.
Είναι πραγματικά πανέμορφη, αλλά δεν φέρει αυτό η ταυτότητα της γυναίκας που κάθεται απέναντί μου. Αυτό που κερδίζει σε ύψος είναι η κομψότητα στους τρόπους, η φινέτσα στη συμπεριφορά. Σέβεται, εκτιμά, χαμογελά με ειλικρίνεια, κοιτά το μισογεμάτο ποτήρι της, είναι ευγνώμων. Και ο χρόνος της το ανταποδίδει…
Κι εμένα μου αρέσει.
Ευχαριστώ. Να σου πω, μου αρέσει κιόλας, το απολαμβάνω. Νομίζω κάθε ηλικία έχει την ομορφιά της. Θέλω να το διατηρήσω, εννοείται, δεν θα αφήσω τον εαυτό μου, θα κάνω τις γυμναστικές μου και τη σωστή διατροφή μου, αλλά σε λογικά πλαίσια όλα αυτά.
Πολύ νομίζω.
Ναι.
Δεν είχα, όχι.
Έτσι ήμουνα πάντα. Όπως τώρα.
Δεν ξέρω, μπορεί. Πάντα όμως ήμουνα καλό παιδί.
Μου το ρωτάνε πολύ αυτό.
Η μεγαλύτερη επιρροή τους νομίζω ήταν ότι όλα τα χρόνια διάβαζα μόνη μου. Γυρνούσα από το σχολείο, είχα ένα τρομερό πρόγραμμα. Αυτό που τώρα δεν το βλέπω στα δικά μας τα παιδιά και πάντα πρέπει να τους θυμίσω εγώ ότι έχουνε κάποια άσκηση ή κάτι να συμπληρώσουνε. Εγώ γυρνούσα από το σχολείο, έτρωγα και μετά άνοιγα τα βιβλία μου κι έλεγα: «Έχω αυτό, αυτό κι αυτό. Ξεκινάω με αυτό, μετά πάω σε αυτό… Πέντε η ώρα θα έχω τελειώσει.» Ήμουνα τόσο οργανωτική, διάβαζα πολύ μόνη μου, ήμουνα τόσο πειθαρχημένη. Ήθελα να είμαι καλή μαθήτρια. Μου άρεσε το σχολείο. Ήθελα να εξελιχθώ μέσα από αυτό.
Ήμουνα πάρα πολύ πειθαρχημένη. Ας πούμε, μου έλεγαν οι γονείς μου, όταν έβγαινα, δώδεκα η ώρα θα είσαι σπίτι. Και τότε δεν υπήρχαν κινητά, ήταν λίγο άλλη κατάσταση, ήταν δύσκολο να είσαι σε επαφή. 11:58 κρακ το κλειδάκι στην πόρτα.
Δεν είχα, όχι.
Δεν έχω. Όχι.
Σίγουρα θα υπάρχουν και οι μέρες που μπορεί να είμαι πιο down, κάτι να συμβεί. Όταν είχα χάσει τον μπαμπά μου, ναι, ήμουνα πολύ down. Δεν το θυμάμαι τόσο καλά, ήμουνα 20 χρόνων. Μόλις είχα μπει στα καλλιστεία, δούλευα πάρα πολύ. Πάρα πολύ και κάθε μέρα. Και πήγαινα και στο Πανεπιστήμιο κάθε μέρα. Ναι, όταν καθόμουνα στο σπίτι και το σκεφτόμουνα στεναχωριόμουνα. Αλλά όταν ήμουνα μέσα στη δουλειά και μέσα στα πράγματα κι απασχολημένη, δεν το άφηνα. Θα μπορούσα να πω ότι δεν δουλεύω καθόλου, δεν διαβάζω, δεν κάνω τίποτα και κάθομαι και κλαίω όλη μέρα. Αλλά ξέρεις, το πάλεψα.
Είμαι πάρα πολύ ευαίσθητη, έχω πολύ χιούμορ –πολλοί δεν το καταλαβαίνουν, μόνο αν με γνωρίσεις θα το καταλάβεις– και είμαι, γενικά, πάρα πολύ θετική. Positive. Βλέπω τα πράγματα προς το καλύτερο πάντα. Μισογεμάτο το ποτήρι.
Πάρα πολύ.
Τι να φοβηθώ;
Όχι δεν φοβάμαι. Θα είμαι ανοιχτή, αλλά δεν θα τα δώσω και όλα. Αλλά γενικά είμαι ανοιχτή.
Όχι, όχι. We only live once, λένε. Όχι. We live everyday. We die once. Αυτό είναι το σωστό.
Ναι, ναι. Κάποιες φορές με παίρνει και μετά σκέφτομαι… Μπορεί να συζητήσουμε κάτι με τον άντρα μου και να πούμε να κάνουμε αυτό, και λέω «Ασ’ το.» Και μετά λέω «Όχι, να το κάνουμε.» Γιατί ποτέ δεν ξέρεις αν θα σου δοθεί η ευκαιρία να το κάνεις, δεν ξέρεις τι θα ξημερώσει αύριο… Ό,τι ωραία στιγμή μπορείς να την εκμεταλλευθείς, να τη ζήσεις, καλύτερα να το κάνεις.
Να εκτιμάς αυτά που έχεις. Σκέφτομαι καμιά φορά ότι τον Λέοντα τον ξέρω περίπου όσα χρόνια ήξερα και τον μπαμπά μου. Φαντάσου. Είκοσι και είκοσι. Όταν ήμουν, ας πούμε έφηβη, έλεγα «ο μπαμπάς μου, η μαμά μου», πίστευα θα ζούνε για πάντα. Δεν ισχύει αυτό. Και τα παιδιά, όλη μέρα στο σπίτι, έλα μωρέ, δεν τα βάζω για ύπνο… Πάει το παιδί, θα φύγει σε λίγα χρόνια, θα πάει στο Πανεπιστήμιο ή το παιδί μπορεί να θέλει σε δυο-τρία χρόνια τα Σαββατοκύριακα να πηγαίνει σε φίλους, να αράζουνε στο σπίτι, στα πάρτι, δεν θα είναι όλη μέρα στο σπίτι ή να ακολουθούνε την οικογένεια. Πρέπει να το ζήσεις αυτό, γιατί δεν ξαναγυρίζει πίσω.
Έπαιξε ρόλο, γιατί το έμαθα πιο νωρίς. Γιατί στα 20 δεν το σκέφτεσαι τόσο. Τρως ένα χαστούκι δυνατό και συνεχίζεις, γιατί δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο. Αλλά, ρε παιδί μου, το ότι ξυπνάς το πρωί και είσαι καλά, δεν πονάς, δεν έχεις ραντεβού με γιατρούς. Ξέρεις, υπάρχει πάρα πολύς κόσμος που τώρα και ενώ τα λέμε αυτά, βασανίζεται – με γιατρούς, με αρρώστιες. Και κοίτα εμείς τι έχουμε; Την υγεία μας καταρχήν που είναι το πιο σημαντικό πράγμα, το πιο σημαντικό. Για αυτό σου λέω, να εκτιμάς αυτό που έχεις. Γιατί δεν το εκτιμάμε. Το ότι σηκωνόμαστε το πρωί και λέμε να βάλω αυτά τα παπούτσια ή τα άλλα; Ναι, έχεις πόδια, περπατάς, έχεις επιλογή: να περπατήσω, να κάνω ποδήλατο; Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν αυτές τις επιλογές, που για εμάς είναι αυτονόητες. Ξέρεις, λίγο να χτυπήσεις το χεράκι σου και να σου πει ο γιατρός δεν έχεις κάτι, αλλά κράτα το δεμένο και κάν’ τα όλα με το αντίθετο χέρι από αυτό που έχεις συνηθίσει, θα πάθεις σοκ, δεν θα μπορέσεις να αυτοεξυπηρετηθείς – σε απλά πράγματα.
Να ξέρεις ότι με τα παιδιά, τα ξαναζείς όλα. Πώς είναι, ας πούμε, η πρώτη φορά που βλέπεις χιόνι, το να τρως παγωτό…
Η Μαριέττα αγαπά περισσότερο το καλοκαίρι. Και τα ταξίδια. Τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ – ειδικά σε εκείνα του εξωτερικού. Δεν αλλάζει την Ελλάδα με τίποτα. Πιστεύει πως είναι η ωραιότερη χώρα του κόσμου.
Κάνει pilates. Παίζει paddle tennis. Αγαπά το στιλ που σέβεται την άνεσή της, προτιμά τις φόρμες και τα sneakers, το casual chic, εκτός κι αν βγει το βράδυ. Όταν η περίσταση το απαιτεί κι όταν συνοδεύει τον σύζυγό της, το φόρεμα είναι εντυπωσιακό κι εκείνη αξέχαστη.
Μοιάζουμε, ναι. Αυτό είναι αλήθεια. Πιο παλιά, στο εξωτερικό, πολλές φορές μας περνούσαν και για αδέρφια.
Έχει μια ευγένεια, χιούμορ, είναι πάρα πολύ δοτικός, γενναιόδωρος με όλους. Με τους φίλους, με την οικογένεια… Και με το γενναιόδωρος, μην πάει το μυαλό σου στο οικονομικό. Θα σε κάνει να αισθανθείς ωραία.
Είναι πολύ σημαντικός και είμαι πολύ τυχερή που τον ζω. Είναι σπουδαίο το να είσαι ερωτευμένος. Νιώθω ευλογημένη που τον έχω δίπλα μου, μέσα στο σπίτι μου.
Πρέπει τον άλλον να τον σέβεσαι και να τον θαυμάζεις. Τον θαυμάζω τον Λέοντα. Αλήθεια σου λέω. Έχει πετύχει τόσα πράγματα στη ζωή του. Έχει τρομερές σπουδές σε Πανεπιστήμια που είναι ivy league. Ήθελε πολύ μεγάλο βαθμό για να μπεις εκεί μέσα και το κατάφερε. Έκανε μεταπτυχιακό, επίσης σε πολύ σημαντικό Πανεπιστήμιο στο εξωτερικό.
Δεν τη φέρνει μέσα στο σπίτι, με τιμάει όμως ότι τη φέρνει σε μένα. Χαίρομαι πολύ που μπορεί να μοιραστεί κάποια πράγματα μαζί μου, που αν και δεν είμαι της δουλειάς, εκτιμάει πολύ τη γνώμη μου, ό,τι γνώσεις και ό,τι εμπειρία έχω όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί εγώ έχω μάθει δίπλα του πολλά και πολλές φορές, όχι ότι ακολουθεί τις συμβουλές μου, αλλά σίγουρα θα τις λάβει υπόψη και χαίρομαι. Μου δίνει τρομερή ικανοποίηση αυτό γιατί δεν το κάνουν πολλοί άντρες, το να δίνουν τόση αξία σε μια γυναίκα που μπορεί να μην έχει τις αντίστοιχες σπουδές και να εκτιμούν τόσο πολύ τη γνώμη της.
Οι γυναίκες έχουνε τεράστια δύναμη μέσα τους.
Όχι. Αλλά νομίζω ότι επίτηδες ο Θεός έχει επιλέξει να μην τη χρησιμοποιούμε όλη (γέλια), γιατί στο τέλος θα γινόμασταν ασταμάτητες. Πραγματικά, ώρες-ώρες σκέφτομαι και δεν το λέω για μένα… μία γυναίκα που είναι μαμά, γιατρός, δασκάλα, νταντά, μαγείρισσα, οδηγός, τρέχει το σπίτι, είναι φίλη, σύζυγος, ερωμένη, προσέχει το σώμα της, θέλει να δείχνει ωραία… Προσπαθούν όλες οι γυναίκες να τα καταφέρουνε και πολλές είναι πάρα πολύ καλές σε όλα τα επίπεδα. Είναι εξαιρετικά δύσκολο. Άμα βάλεις έναν άντρα να κάνει δύο από αυτά τα πράγματα ταυτόχρονα, το ένα θα έρθει σε μερική αποτυχία και στο άλλο δεν θα έχει καταλάβει το task. (γέλια)
Και περνάμε και πάρα πολλά. Δηλαδή το ότι βάζεις το σώμα σου σε αυτήν την περιπέτεια, το να γίνεις μαμά είναι δύσκολο και επίπονο.
Πάρα πολύ. Και όσο περνάνε τα χρόνια τις αγαπάω και περισσότερο.
Εννοείται. Οι άντρες έχουν μεγαλύτερη στήριξη μεταξύ τους από ό,τι οι γυναίκες. Και δεν το καταλαβαίνω αυτό γιατί. Δεν ξέρω.
Ξέρεις, η γυναίκα περνάει κι από διάφορες φάσεις. Είναι και οι ορμόνες… περνάει και λίγο από μια ανασφάλεια. Σίγουρα δεν θα αισθάνεσαι στα καλύτερά σου όταν θα είσαι 9 μηνών έγκυος. Με πρησμένα πόδια, με την κοιλιά να είναι να σκάσει, με το μαλλί που δεν έχεις κάνει βαφή, απεριποίητα τα νύχια. Δεν είναι εύκολο να κοιτάζεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να λες: «Μπράβο. Κούκλα είσαι.» Θέλει και μία βοήθεια. Κι άμα δεν την παίρνεις αυτήν τη βοήθεια από το περιβάλλον, συν τις ορμόνες, εκεί λίγο πέφτεις. Δεν θα μπορείς λοιπόν να ανυψώσεις μία άλλη γυναίκα δίπλα σου. Θα θέλεις να τη ρίξεις κι αυτή κάτω, γιατί έχεις και την ανασφάλεια: μην χάσω τον άντρα μου, γιατί έτσι όπως είμαι εγώ, θα δει την άλλη.
Δεν ζηλεύω. Δεν ζηλεύουμε με την κακή έννοια. Να σου πω την αλήθεια, πιο πολύ θα γελάσουμε.
Πάρα πολύ. Αλήθεια. Περνάμε πάρα πολύ ωραία. Έχουμε και πολλά inside jokes.
Πηγή: www.real.gr
