Ήταν ελα­φρόμυ­αλη ή έξυ­πνη η Μέριλιν Μονρόε; Είχε στρα­τη­γική και πλάνο ή ήταν κατα­σκευή του Χόλι­γουντ; Διέθετε υπο­κρι­τικό ταλέντο ή έγινε σταρ απλώς επειδή ήταν όμορφη; Αυτά τα δια­χρο­νικά ερω­τήματα ακόμη δεν έχουν βρει απα­ντήσεις, παρότι έχουν ειπω­θεί σχε­δόν τα πάντα για το άστρο της Μέρι­λιν. Η απόδειξη ότι ο μύθος της είναι πιο ισχυ­ρός από ποτέ σχε­τίζε­ται με τα αμέτρητα φιλμ που γυρίστη­καν για εκείνη, αρχής γενο­μένης το 1976 με το τηλε­ο­πτικό «Goodbye Norma Jean» του Λάρι Μπιου­κάναν, με τη Μίστι Ρόου ως Μον­ρόε στη νεα­νική εποχή της προ­τού ακόμη γίνει διάσημη, έως το πολυ­συ­ζη­τη­μένο «Blonde» (2022) του Αντριου Ντόμι­νικ με την Ανα ντε Αρμας να οδη­γεί το άστρο της Νόρμα Τζιν σε σκληρά δρα­μα­τικά γεγο­νότα από τη ζωή της (το σενάριο βασίζε­ται στο ομότι­τλο μυθι­στόρημα της Τζόις Κάρολ Οουτς) που λίγοι φαντάζο­νταν πως θα τα βλέπαμε κάποτε στην οθόνη.

Σε ΗΠΑ και Ευρώπη

Φέτος έχουν προ­γραμ­μα­τι­στεί αρκετά αφιε­ρώ­ματα για την Αμε­ρι­κα­νίδα σταρ. Το Χόλι­γουντ επι­φυ­λάσ­σει την έκθεση «Marilyn Monroe: Hollywood Icon» που εγκαι­νιάζε­ται στις 31/5 στο Academy Museum of Motion Pictures του Λος Αντζε­λες και θα διαρ­κέσει μέχρι τις 28/2/2027. Εκτός από τις προ­βο­λές των σημα­ντι­κότε­ρων ται­νιών της με το «Οι άντρες προ­τι­μούν τις ξανθές» να εγκαι­νιάζει την έκθεση στο David Geffen Theatre, θα παρου­σια­στούν εκα­το­ντάδες αυθε­ντικά αντι­κείμενα (αφίσες, φωτο­γρα­φίες, προ­σω­πικά είδη και κυρίως χει­ρόγραφα όπου κατέγραφε σκέψεις και συναι­σθήματα ακόμη και σε σημει­ω­μα­τάρια ξενο­δο­χείων), μερικά από τα οποία βλέπουν για πρώτη φορά το φως τη δημο­σιότη­τας.

Ενδια­φέρον παρου­σιάζει ο χώρος με τα κινη­μα­το­γρα­φικά κοστούμια, με το φημι­σμένο ροζ φόρεμα από την ίδια ται­νία να κλέβει την παράσταση. Η έκθεση σκο­πεύει να ανα­δείξει την καλ­λι­τε­χνική πλευρά της ηθο­ποιού, που ενδια­φε­ρόταν ουσια­στικά για τα πρότζεκτ που ανα­λάμ­βανε, καθώς και την τρα­γική πλευρά της προ­σω­πι­κής ζωής της. Αρκε­τοί τομείς της έκθε­σης αφο­ρούν φυσικά τον τρόπο με τον οποίο σχε­διάστηκε βήμα βήμα το ίματζ της πλα­τινέ ξανθιάς. Κάποιοι εξ αυτών εμβα­θύνουν στη σχέση με την κατα­στρο­φική μητέρα που έπα­σχε από σχι­ζο­φρένεια και είχε απο­πει­ρα­θεί να δολο­φο­νήσει τη Μέρι­λιν όταν ήταν μικρή, αλλά και με τους άντρες της ζωής της. Αγνω­στο πάντως παρα­μένει αν οι επι­με­λη­τές της έκθε­σης θα αφιε­ρώ­σουν ειδικό χώρο στη σχέση της με τον JFK και τις περίερ­γες συνθήκες του θανάτου της.

Για τα 100 χρόνια από τη γέν­νησή της (1η Ιου­νίου 1926) προ­γραμ­μα­τίζε­ται επίσης η πολυ­με­σική έκθεση «Marilyn – The Immersive Experience» στο Λος Αντζε­λες, που απο­δει­κνύει ότι η Μέρι­λιν είναι το δια­χρο­νικό σύμ­βολο ομορ­φιάς, δύνα­μης και γοη­τείας στην ιστο­ρία του κινη­μα­το­γράφου. Η έκθεση έχει στη­θεί ως δια­δρα­στικό κινη­μα­το­γρα­φικό ταξίδι με έμφαση στις πιο σημα­ντι­κές στιγ­μές, τις προ­σω­πι­κές ιστο­ρίες κ.λπ.

Στην Ευρώπη το British Film Institute επι­με­λείται μια ρετρο­σπε­κτίβα με τίτλο «Marilyn Monroe: Self-Made Star» (1/6- 31/7) που εστιάζει στις ικα­νότη­τες της δυνα­μι­κής και διαι­σθη­τι­κής ερμη­νεύτριας, η οποία ήξερε πώς να χρη­σι­μο­ποιεί την ευφυΐα, τη σωμα­τι­κότητα και το στιλ ως εκφρα­στικά όργανα της προ­σε­κτικά σχε­δια­σμένης εικόνα της. Η επίσης λον­δρέζικη έκθεση «Marilyn Monroe: A Portrait» στο National Portrait Gallery (4/6 -6/9) περι­λαμ­βάνει αρκετά προ­σω­πικά αντι­κείμενά της (αγα­πη­μένα βιβλία της, χει­ρόγραφα, ρούχα κ.λπ.) καθώς και πορ­τρέτα της ή έργα τέχνης που υπο­γράφουν κορυ­φαίοι φωτο­γράφοι και καλ­λι­τέχνες (Αντι Γου­όρ­χολ, Ροζα­λίν Ντρέξ­λερ, Μαρ­λέν Ντι­μάς με το μακάβριο έργο της «Dead Marilyn», Τζέιμς Γκιλ κ.ά.).

Μέσω όλων των εκδη­λώ­σεων για τη Μον­ρόε επι­χει­ρείται να ανα­κα­λυ­φθεί το αυθε­ντικό πρόσωπο μιας σπάνιας γυναίκας που πάλευε μια ζωή να πείσει για την αξία της

Η παρι­ζιάνικη Cinematheque Francaise συμ­με­τέχει στους εορ­τα­σμούς με μια έκθεση (8/4 έως 26/7) που απο­κα­θι­στά το όνομα της Μέρι­λιν μέσω αρχεια­κού υλι­κού το οποίο συν­δυ­άζει τη χολι­γου­ντιανή λάμψη με το όραμα του κατα­ρα­μένου καλ­λι­τέχνη που επι­θυ­μεί να αλλάξει τη μοίρα του. Στα εκθέματα, που βασίζο­νται σε άρθρα του σκαν­δα­λο­θη­ρι­κού τύπου αλλά και σε πλάνα ται­νιών, ανα­δει­κνύε­ται η υπο­κρι­τική στόφα της παράλ­ληλα με το πώς λοι­δο­ρείται και απο­δο­μείται ουσια­στικά η καλ­λι­τέχνιδα από τις φυλ­λάδες της επο­χής.

Τέλος, στο ολλαν­δικό Χάαρ­λεμ διορ­γα­νώ­νε­ται από 30/5 έως 7/6 το «MM100 Festival», μια πολυ­θε­μα­τική διορ­γάνωση όπου η Μέρι­λιν προ­σεγ­γίζε­ται ως πολι­τι­σμικό φαι­νόμενο με προ­βο­λές ται­νιών, δια­λέξεις, μου­σι­κές εκδη­λώ­σεις, εκθέσεις φωτο­γρα­φίας και αντι­κει­μένων, όπου ανα­δει­κνύε­ται η προ­σω­πι­κότητα της καλ­λι­τέχνι­δας που αμφι­σβήτησε το σύστημα των στούντιο και έγινε η πρώτη γυναίκα από την εποχή του βωβού κινη­μα­το­γράφου που ίδρυσε τη δική της εται­ρεία παρα­γω­γής.

Το αυθε­ντικό πρόσωπο

Μέσω όλων των παρα­πάνω εκθέσεων επι­χει­ρείται στην εκα­το­ντα­ε­τη­ρίδα της γέν­νη­σής της Μέριλιν Μον­ρόε να ανα­κα­λυ­φθεί το αυθε­ντικό πρόσωπο μιας σπάνιας γυναίκας που πάλευε μια ζωή να πείσει για την αξία της. Μιας γυναίκας που συμ­με­τείχε μεν ενεργά στην κατα­σκευή της εικόνας του απόλυ­του sex symbol, αλλά όταν κου­ράστηκε και προ­σπάθησε να βρει τη δική της καλ­λι­τε­χνική φωνή το Χόλι­γουντ δεν της το επέτρεψε, τοπο­θε­τώ­ντας τη μόνιμα στον βωμό του σκεύους ηδο­νής των αντρών και φωτίζο­ντας διαρ­κώς το προ­φίλ της ανα­σφα­λούς ηθο­ποιού που λησμο­νούσε μονίμως τα λόγια της στις ται­νίες και πάλευε συχνά με την κατάθλιψη.

Τα αφιε­ρώ­ματα αυτά έρχο­νται να αφη­γη­θούν μια δια­φο­ρε­τική και πιθα­νότατα πιο ρεα­λι­στική ιστο­ρία. Ναι, η Μέρι­λιν ήταν η χυμώ­δης σέξι σταρ, ταυ­τόχρονα όμως ήταν και η σκε­πτόμενη, ευαίσθητη και δυνα­μική ηθο­ποιός που προ­σπάθησε να δείξει το αλη­θινό πρόσωπό της, αλλά δεν τα κατάφερε.

Πηγή: https://www.koutipandoras.gr/