«Η καλύτερη μου στιγμή τηλεοπτικά ήταν οι τηλεμαραθώνιοι που έχουμε κάνει. Για μένα είναι ίσως και η ουσία της προσφοράς της τηλεόρασης στην κοινωνία. Το BRAVO σε κάθε εκπομπή ήταν μία πρόκληση την οποία αντιμετωπίζαμε και ήταν μια ενότητα ανθρώπων πολύ σπάνιο να το βρεις. Πατούσαμε στην εμπειρία μας, που ήταν η ιταλική τηλεόραση, είχαμε δηλαδή πολύ θεαματική τηλεόραση, με πολλές κάμερες και χρώματα και εναλλαγές».

«Όταν τελείωσε η ύπαρξη του Θέμου Αναστασιάδη σε αυτό τον πλανήτη, πήγαμε όλοι μαζί στην καρέκλα του. Αυτή ήταν μία στιγμή δύσκολη. Ήμασταν συνεχώς μαζί, από το πρωί μέχρι το βράδυ. Δεν ήταν εύκολο να διαχειριστώ την απουσία».

«Είχαμε διαφορές, και τρομερές ομοιότητες όμως. Είχαμε ένα κοινό πάθος, τον Ολυμπιακό, μία αγάπη για τις οικογένειές μας, που τις μοιραστήκαμε, αλλά και πολλές διαφορές, που δεν ήταν όμως αφορμή για σύγκρουση τηλεοπτική».