Ένα λιοντάρι δραπετεύει από το ζωολογικό κήπο γιατί οι συνθήκες εκεί είναι απαράδεκτες και οι φύλακες του φέρονται βάναυσα. “Κτυπάει συναγερμός” στην πόλη για το λιοντάρι-δραπέτη και βγαίνει έκτακτο ανακοινωθέν για την προστασία των πολιτών από το “θηρίο” που κυκλοφορεί πια ελεύθερο. Την αποστολή να το “συλλάβουν” αναλαμβάνουν “οι φοβεροί και τρομεροί” κυνηγοί ο Σκάγιας και ο Μπόγιας. Το λιοντάρι ταλαιπωρημένο, νηστικό και φοβισμένο καταφεύγει στο κήπο ενός μικρού παιδιού.

Εκεί, θα γνωρίσει μιαν άλλη πτυχή της ανθρώπινης ψυχής... Ένα μικρό κορίτσι με την παιδική του αθωότητα ξεπερνάει κάθε φόβο και αντιμετωπίζει το λιοντάρι σαν έναν καλό φίλο που έχει ανάγκη από προστασία. Το λιοντάρι “παραδίνεται” στη φροντίδα της μικρού παιδιού. Μια μεγάλη φιλία γεννιέται...

Η παιδική σκηνή του Θεάτρου Φλέμιγκ

παρουσίαζει το έργο της Καρίνας Ιωαννίδου

“Το Φαφούτικο λιοντάρι”

Κάθε Κυριακή, στις 11.30 το πρωΐ, η Παιδική Σκηνή του Θεάτρου Φλέμιγκ παρουσιάζει το έργο της Καρίνας Ιωαννίδου ”Το Φαφούτικο λιοντάρι” σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Μήττα, σκηνικά - κοστούμια Γρηγόρη Μήττα και μουσική σύνθεση Εύης Σωτηροπούλου. Παίζουν οι: Στέλιος Ανατολίτης, Δανάη Τσουφλίδου, Στέργιος Σουγιουλτζής και Ρόζα Παναγιωτάκη.


Το Θέατρο Φλέμιγκ συνεχίζει και φέτος τη σειρά των έργων μικτού κουκλοθεάτρου (με ηθοποιούς και κούκλες) που έχει καθιερώσει τα τελευταία χρόνια ο ιδρυτής του, σκηνοθέτης και ηθοποιός Γρηγόρης Μήτττας. Οι παραστάσεις του κουκλοθεάτρου γνώρισαν μέχρι σήμερα εξαιρετική επιτυχία και είχαν τεράστια απήχηση στους μικρούς θεατρόφιλους της πόλης μας. Έτσι, κάθε Κυριακή, στις 11.30 το πρωΐ, στο πανέμορφο θεατράκι της Φλέμιγκ, οι μικροί μας φίλοι θα έχουν την ευκαιρία όχι μόνον να διασκεδάσουν αλλά και να πάρουν ενεργά μέρος στην εξέλιξη της παράστασης. Εξάλλου, στόχος του Θεάτρου Φλέμιγκ είναι να δημιουργήσει ενεργούς θεατές και όχι παθητικούς που απλά δέχονται τα μηνύματα χωρίς να τα σχολιάζουν.

Είναι γνωστό -από τον Ηρόδοτο ακόμη- ότι οι “υποκριτικές” δυνατότητες που έχουν οι κούκλες στο θέατρο συναγωνίζονται αυτές των ηθοποιών επί σκηνής. Για έναν απλό λόγο: γιατί εκφράζουν την καθαρότητα της ψυχής των μικρών θεατών και τα παιδιά αυτό το αντιλαμβάνονται, το εισπράττουν και το ανταποδίδουν. Έτσι, με τρόπο διασκεδαστικό διαπαιδαγωγούνται. Δέχονται θετικά κάθε ερέθισμα και διασκεδάζουν χωρίς αντιρρήσεις. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο μαζί με την ψυχαγωγία επιτυγχάνεται και η “αγωγή της ψυχής”

“Το να γράφεις θεάτρο για τα παιδιά είναι σαν να γράφεις θεάτρο για τους μεγάλους αλλά λίγο καλύτερα” ΜΠ. ΜΠΡΕΧΤ

“...Όσο ασχολείται κανείς με τη συγγραφή έργων για παιδιά κατανοεί βαθύτερα τη μεγάλη αυτή αλήθεια. Είναι πραγματικά τεράστια ευθύνη να απευθύνεσαι στον υπέροχο παιδικό ψυχισμό και να προσπαθείς να του μεταγγίσεις την αλήθεια της ζωής -όπως εσύ την έχεις “εισπράξει” - μέσα από τη φαντασία και το όνειρο...να προσπαθείς μέσα από ένα ευχάριστο κι ανάλαφρο κλίμα και με γλώσσα που να είναι κοντά στην παιδική ευαισθησία να προσεγγίζεις τα παιδιά και να βρίσκεις κώδικες επικοινωνίας μαζί τους. Είναι σαν να ακροβατείς ανάμεσα στον κόσμο των μικρών- όντας εσύ ο ίδιος μεγάλος- και στον κόσμο των μεγάλων -νιώθοντας πως κάπου μέσα σου έχεις “καταχωνιάσει” το παιδί που ακόμη είσαι-. Αυτό το παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας προσπαθώ να βγάλω σ΄ αυτή την επίπονη αλλά και τόσο γοητευτική περιπέτεια της συγγραφής. Το θέατρο τρέφει γόνιμα και δημιουργικά το πνεύμα του παιδιού και παράλληλα το ψυχαγωγεί και το διαπαιδαγωγεί. Πολλά μηνύματα μπορούν να περάσουν στα παιδιά μέσα από το θέατρο γιαυτό και έχεις την υποχρέωση την ανάγκη αυτή του παιδιού για ψυχαγωγία αλλά και για μάθηση να του τη διοχετεύσεις προς τη σωστή κατεύθυνση ώστε να αναδυθεί σε δρόμους δημιουργικούς μακριά από τα αρνητικά πρότυπα που προβάλλει η εποχή μας....σημειώνει η συγγραφέας του έργου Καρίνα Ιωαννίδου.