Τί μπορεί να συμβεί όταν ο Σούπερμαν δεν είναι ο ώριμος και συνετός ήρωας αλλά κάποιοι έφηβοι που ακόμα δεν έχουν αποκρυσταλλώσει αρχές και χαρακτήρα και δεν μπορούν να το διαχειριστούν σωστά το δικαίωμα της επιλογής? Μια μικρή έκπληξη το Χρονικό είναι από τις ταινίες που είναι καλύτερες απ΄ ότι φαντάζεται κανείς αν διαβάσει μόνο την υπόθεση.

Ο Άντριου είναι ένα πολύ κλειστό παιδί που ζει με μια μητέρα ετοιμοθάνατη και έναν πατέρα μέθυσο ο οποίος τον δέρνει σε κάθε ευκαιρία. Επιπλέον στο σχολείο μερικοί συμμαθητές του τού κάνουν τη ζωή δύσκολη. Μια μέρα αγοράζει μια κάμερα και αποφασίζει να τραβάει τα πάντα. (Έτσι έχουμε την ταινία από την ‘κάμερα’ του Άντριου, κάτι σαν mockumentary αλλά με αρκετή ελευθερία.) Ο εξάδελφός του και φίλος του Ματ είναι ένα παιδί πολύ πιο φυσιολογικό, με την έννοια πως προέρχεται από μια κανονική οικογένεια, με πνευματικές ανησυχίες που διαβάζει Σοπενχάουερ και Πλάτωνα. Ο τρίτος είναι ο Στηβ, ο πιο δημοφιλής της τάξης, υποψήφιος πρόεδρος και πολύ προσγειωμένος. Οι τρείς τους ένα βράδυ θα ανακαλύψουν ‘κάτι’ σε ένα υπόγειο τούνελ και την επομένη θα διαπιστώσουν πως έχουν αποκτήσει υπερδυνάμεις. Μπορούν και μετακινούν αντικείμενα με την σκέψη και σιγά-σιγά όσο δοκιμάζουν τις νέες τους ικανότητες μαθαίνουν και να πετάνε.

Στην αρχή, σαν έφηβοι που είναι, διασκεδάζουν κάνοντας αστεία, σηκώνοντας τις φούστες των κοριτσιών ή κινώντας το καροτσάκι μιας κυρίας στο σούπερ μάρκετ και γελώντας με την απορία της που το καροτσάκι κινείται μόνο του. Όμως μια μέρα ο Άντριου πετάει από τον δρόμο ένα αυτοκίνητο που τους ενοχλούσε με αποτέλεσμα να τραυματιστεί ο οδηγός. Τότε ο Ματ, διαβλέποντας τον κίνδυνο από την κακή χρήση των δυνάμεών τους, θέτει τους βασικούς κανόνες, κάτι σαν τους 3 κανόνες του I. Robot. Δεν πρέπει να χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους σε ζωντανά πλάσματα, δεν πρέπει να τις χρησιμοποιούν δημόσια και δεν πρέπει να τις χρησιμοποιούν όταν είναι θυμωμένοι. Όμως ο Άντριου – μονίμως θυμωμένος – σπάει και τους τρεις κανόνες. Και τότε όλα πάνε στραβά.

Στο ντεμπούτο το στην μεγάλη οθόνη ο σκηνοθέτης Josh Trank κάνει πολύ καλή δουλειά. Με έναν χαμηλό προϋπολογισμό 15 εκ. δολαρίων προσφέρει μια ταινία με εξαιρετικά οπτικά εφέ, τα οποία υποστηρίζουν την πλοκή και με ορισμένες πολύ ενδιαφέρουσες λήψεις αν και στο τέλος παρασύρεται λιγάκι από την ανάγκη να προσφέρει λίγο blockbuster θέαμα. Το περίπου mockumentary στυλ του επίσης δεν κουράζει γιατί χρησιμοποιεί την κάμερα με έξυπνο τρόπο. Οι τρεις πρωταγωνιστές Dane DeHaan (Άντριου), Alex Russell (Ματ) και Michael B. Jordan (Στηβ) είναι θαυμάσιοι στους χαρακτήρες που ενσαρκώνουν και ο DeHaan, κάτι σαν τον Λεονάρτνο Ντι Κάπριο σε εμφάνιση, βάζει τις βάσεις για μια επιτυχημένη καριέρα.

Το σενάριο χωρίς να αποφεύγει εντελώς τα κλισέ ξεφεύγει ωστόσο από τα κλασικά των super heroes ή των χαζο-εφηβικών στερεοτύπων και η καταστροφική μανία του Άντριου μας παρέχεται ωμή χωρίς λεκτικές αιτιάσεις και βαρύγδουπους διαλόγους. Γίνεται κακός απλά επειδή μπορεί. Στον αντίποδα ο Ματ κατανοεί την ανάγκη να τιθασεύσουν τις υπεράνθρωπες δυνάμεις τους χωρίς ωστόσο να τις θέτει στην υπηρεσία του καλού, αυτό μάλλον το αφήνουν για την συνέχεια καθώς φαίνεται πως θα πάει τρέχοντας για sequel.

Ενδιαφέρουσα ταινία το Χρονικό ξεφεύγει από τον σωρό και προσφέρει 84 λεπτά συμπαγούς δράσης χωρίς κοιλιά και με καλό θέαμα θέτοντας, έστω και αχνά, ένα-δυο ερωτήματα.

Βαθμολογία: 6 στα 10